Maihuenia patagonica

Pokrój i liściaste krótkopędy

W materiale Mausetha poduszki osiągały do 2 m średnicy i około 35 cm wysokości. Między gałęziami pozostawały wolne przestrzenie. Starsze osie, do około 4 cm średnicy w badanej próbie, często miały martwe i rozkładające się odcinki, podczas gdy żywe części nadal wytwarzały liście. Są to rozmiary opisanych okazów, a nie granice wielkości gatunku. [Mauseth 1999, s. 308]

Areole mogą rozwijać się w krótkopędy, które przez kolejne lata wytwarzają liście blisko tej samej nasady. Na dłuższych osiach widać przez to skupienia liści różnego wieku. Leuenberger dokumentował jednocześnie świeży przyrost, dojrzewające ciernie i starsze, żółknące liście. Ten układ odróżnia roślinę od zwartego rozgałęziania M. poeppigii. [Mauseth 1999, Leuenberger, s. 80, ryc. 87–90] [Leuenberger 2008, Leuenberger, s. 80, ryc. 87–90]

Poduszki w środowisku Patagonii

Gatunek występuje w Argentynie i Chile. W argentyńskiej Payunii opisano rośliny na czarnych utworach wulkanicznych. Populacja wykorzystana do doświadczenia kiełkowania rosła w rezerwacie Auca Mahuida, w strefie przejściowej między Monte a Patagonią. Nasiona pozyskano z dojrzałych owoców 20 roślin. [2-WWW] [Masini i wsp. 2014] [Leuenberger 2008]

Leżące i częściowo zasypane gałęzie mogą się ukorzeniać. W terenie obserwowano obumarłe centra poduszek i żywe obrzeża, tworzące rozrastające się pierścienie klonalne. Nowe korzenie utrzymują kontakt aktywnych części rośliny z podłożem, kiedy stare centrum stopniowo zanika. [Mauseth 1999, s. 308]

Wnętrze starszego pędu

Młode drewno zawiera naczynia, miękisz i cewki z szerokimi zgrubieniami. W starszych osiach dochodzą duże skupienia włókien oraz kora wewnątrzdrewnowa, oddzielająca części drewna. Mauseth opisał wewnętrzne odcinki martwe i położone bardziej zewnętrznie tkanki żywe. Interpretował ten układ jako element tolerowania postępującego obumierania części osi podczas silnego stresu wodnego. [Mauseth 1999, s. 310–314]

Opisano cytotyp diploidalny z 2n = 22 i tetraploidalny z 2n = 44. Badania lokalizacji genów rybosomalnych wykazały podwojenie liczby określonych sygnałów u tetraploidu. Autorzy uznali to za argument zgodny z pochodzeniem przez autopolyploidię, czyli zwielokrotnienie własnego zestawu chromosomów. [Las Peñas i wsp. 2014]

Nasiona i rozmnażanie

W próbie z Auca Mahuida nasiona miały średnio 3,90 ± 0,30 mm długości, 3,12 ± 0,25 mm szerokości i 1,86 ± 0,19 mm grubości. Zmierzono 100 nasion, a podane rozproszenie to odchylenie standardowe. W 43 owocach liczba nasion wahała się od 7 do 141. [Masini i wsp. 2014, tabela I]

Nasiona przechowywano przez 60 dni w 5°C. Następnie porównano kontrolę, 40 dni wilgotnej stratyfikacji w chłodzie, ścieranie piaskiem i papierem ściernym oraz usunięcie fragmentu okrywy skalpelem. Każdy wariant obejmował 10 powtórzeń po 30 nasion. Kiełkowanie prowadzono w cyklu 20/10°C i 12 godzin światła/12 godzin ciemności. [Masini i wsp. 2014, s. 192–193]

Tylko zabieg skalpelem istotnie zwiększył końcowy udział kiełkujących nasion względem kontroli. Łączny zakres średnich wyników różnych wariantów wynosił około 8–27%. Autorzy rozważali płytki spoczynek fizjologiczny, wpływ okryw i zbyt niską temperaturę doświadczenia. Dla wysiewu oznacza to potrzebę rozróżnienia nasion martwych od żywych, które pozostają w spoczynku. Przebieg doświadczenia porównano w artykule o kiełkowaniu południowych kaktusów. [Masini i wsp. 2014]