Budowa geofitu
Znaczna część rośliny znajduje się pod ziemią w postaci zgrubiałego korzenia. Nad powierzchnią rozwijają się krótkie, kuliste człony tworzące niską kępę. Charakterystyczne ciernie układają się grzebieniasto. W opracowaniu z 2019 roku zwrócono uwagę na brak glochidiów oraz brak rozwiniętych areoli na receptakulum, czyli pędowej części kwiatu. [Las Peñas i wsp. 2019]
Kwiaty mają jasny, biały lub różowawy okwiat. Owoc jest suchy i otwiera się po dojrzeniu. W nasieniu rozwija się hakowato wygięty zarodek, a zewnętrzna osłona zawiera dużą ilość lekkiej tkanki z przestrzeniami powietrznymi. [Las Peñas i wsp. 2019] [Stuppy 2001]
Dlaczego zmieniała się nazwa
Stuppy porównał nasiona roślin nazywanych wówczas Puna bonnieae i Puna clavarioides. U dzisiejszego Tephrocactus bonnieae zewnętrzna powierzchnia osłony była gładka. U Maihueniopsis clavarioides tworzyły ją spłaszczone włoski i włóknisto ułożone komórki. Różnił się także kształt zarodka. [Stuppy 2001] [2-WWW]
Zestaw cech nasion wspierał przeniesienie T. bonnieae do Tephrocactus. Późniejsza analiza DNA umieściła gatunek w linii z T. molinensis i T. recurvatus. Powiązanie nie wynikało więc wyłącznie z podobieństwa pokroju. [Las Peñas i wsp. 2019] [Stuppy 2001]
Chromosomy i bliscy krewni
W materiale cytogenetycznym stwierdzono 2n = 44, czyli poziom tetraploidalny. W komórkach somatycznych odnotowano ponadto endopolyploidię. W tej samej linii rodowej występowały rośliny różniące się typem korzeni, uzbrojeniem i owocami, co opisuje porównawcza monografia rodzaju. [Las Peñas i wsp. 2019, tabela 2 i ryc. 2]
Nazwy Puna bonnieae i Maihueniopsis bonnieae prowadzą w atlasie do tej samej karty. Gatunek rozdzielono od M. clavarioides, którego podobny rozmiar i geofityczny pokrój dawniej sprzyjały umieszczaniu obu roślin w jednym rodzaju. [2-WWW] [Las Peñas i wsp. 2019] [Stuppy 2001]
Synonimy i nazwy w literaturze
Maihueniopsis bonnieae · Opuntia bonnieae · Puna bonnieae [2-WWW]