Tephrocactus alexanderi

Człony i organy generatywne

W analizie porównawczej z 2019 roku roślinę opisano jako niski krzew o włóknistym systemie korzeniowym, kulistych członach i szydlastych cierniach. Liście są sezonowe i opadają. Połączenia między członami mają pośrednią trwałość względem gatunków o bardzo kruchych lub mocno zespolonych pędach. [Las Peñas i wsp. 2019, załącznik 1]

Kwiaty mają jasny okwiat, obejmujący odcienie białe i różowe. Areole zewnętrznej, pędowej części kwiatu mogą wytwarzać ciernie. Po dojrzeniu powstaje suchy, otwierający się owoc. Nasiono otacza korkowata tkanka pochodząca ze sznureczka zalążka. Te cechy wiążą roślinę z grupą obejmującą także T. articulatus i T. aoracanthus. [Las Peñas i wsp. 2019]

Odrębność od Tephrocactus geometricus

Autorzy badania zachowali T. alexanderi i T. geometricus jako odrębne gatunki. Za rozdzieleniem przemawiały cechy morfologiczne oraz zróżnicowanie DNA. W tym porównaniu T. geometricus miał mocniejsze połączenia członów i odmienną kombinację uzbrojenia pędów oraz pędowej części kwiatu. Aktualna baza POWO również przyjmuje oba gatunki osobno. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]

Materiał cytogenetyczny T. alexanderi był diploidalny, z 2n = 22. Stwierdzono również endopolyploidię, czyli występowanie w obrębie tkanek jąder ze zwielokrotnioną ilością DNA. Liczba chromosomów rośliny i ilość DNA w poszczególnych komórkach opisują w tym przypadku dwa poziomy organizacji. [Las Peñas i wsp. 2019, tabela 2]

Materiał badawczy i rozpoznanie

Badania obejmowały materiał z Argentyny, a oznaczenia powiązano z okazami dokumentacyjnymi i miejscami zbioru. Przy porównaniu roślin z dawnych kolekcji szczególnie przydatne są pochodzenie oraz budowa dojrzałych członów i kwiatów. Nazwę T. geometricus zachowano w atlasie przy osobnej karcie gatunku. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]

Uprawa w materiałach archiwalnych

Archiwalny przegląd uprawy tefrokaktusów opisuje suchy spoczynek w temperaturze nieprzekraczającej 10°C oraz rozmnażanie przez ukorzenianie odłączonych członów. Autor zwraca uwagę, że silne przesuszenie może nasilać ich odpadanie. Zalecenia dotyczą omawianej grupy, bez wyznaczonego minimum temperatury ani osobno oznaczonego odsetka ukorzeniania tego gatunku. Zachowany wcześniejszy profil archiwalny zawiera odniesienie do stron materiału. [Kaktusy i Inne 2005c, s. pliku 2–4]