Człony, ciernie i kwiaty
Kuliste człony tworzą niewielką, rozgałęzioną roślinę o włóknistych korzeniach. W materiale porównanym w 2019 roku połączenia między członami zaklasyfikowano do mocnych. Badane okazy miały bardzo ograniczone uzbrojenie pędu, a zewnętrzna pędowa część kwiatu była pozbawiona cierni. [Las Peñas i wsp. 2019, załącznik 1]
Kwiaty mają okwiat w zakresie bieli i różu. Działki nie tworzą ostrych, ciernistych zakończeń opisanych u części krewnych. Po kwitnieniu rozwija się suchy owoc, który otwiera się w dojrzałości. Osłona nasienia jest korkowata. Cechy owocu i nasienia łączą gatunek z typową linią Tephrocactus. [Las Peñas i wsp. 2019]
Granica z Tephrocactus alexanderi
Gatunek bywał traktowany w szerzej ujmowanym T. alexanderi. Las Peñas i współautorzy w 2019 roku zachowali oba gatunki, opierając się na zestawie cech budowy oraz wynikach analizy DNA. Współczesna klasyfikacja POWO również prowadzi osobne rekordy. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]
W badanym materiale liczba chromosomów wynosiła 2n = 22. Diploidalność odróżnia te okazy od wysoko poliploidalnych roślin T. aoracanthus i części T. articulatus, ale sama liczba 22 występuje także u innych gatunków rodzaju. Rozpoznanie wymaga zestawu cech, w tym trwałości połączeń członów i uzbrojenia kwiatu. [Las Peñas i wsp. 2019]
Synonimy i nazwy w literaturze
Opuntia geometrica · Tephrocactus alexanderi subsp. geometricus [2-WWW]