Część podziemna i poduszka
Zgrubiałe korzenie stanowią wyraźny element budowy rośliny. Krótkie, kuliste człony tworzą niską kępę i pozostają mocno połączone. Ciernie są szydlaste, a liście sezonowe. Taki pokrój zestawiono w badaniu z geofitycznym T. bonnieae, choć oba gatunki różnią się szczegółami uzbrojenia i nasion. [Las Peñas i wsp. 2019]
Jasne kwiaty przechodzą w mięsiste owoce, które pozostają zamknięte po dojrzeniu. Nasiono ma twardą osłonę bez charakterystycznych bocznych wyrostków opisanych dla części innych opuncjowych. Typ owocu odróżnia gatunek od licznych tefrokaktusów o suchych owocach. [Las Peñas i wsp. 2019, załącznik 1]
Materiał i pokrewieństwo
Badane okazy pochodziły z prowincji San Juan. Materiał cytogenetyczny miał 2n = 44. Analiza dwóch markerów chloroplastowych powiązała gatunek z T. bonnieae i T. molinensis, a szerzej z linią obejmującą także T. nigrispinus i T. verschaffeltii. [Las Peñas i wsp. 2019]
W dawnej kombinacji Cumulopuntia recurvata nacisk padał na podobieństwo pokroju do innych niskich, poduszkowych opuncjowych. Aktualne przypisanie do Tephrocactus uwzględnia dane o pokrewieństwie. Nazwa historyczna pozostaje odsyłaczem do tej samej rośliny w atlasie. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cumulopuntia recurvata · Maihueniopsis recurvata [2-WWW]