Tephrocactus aoracanthus

Pokrój i zmienność cierni

Gatunek rośnie w środkowo-zachodniej Argentynie na stokach, żwirach i piaskach, w badanym ujęciu na wysokości około 500–2500 m n.p.m. Może osiągać około 50 cm wysokości. Człony są jajowate lub kuliste i łatwo oddzielają się na przewężeniach. W opisie z 2019 roku mocne, proste ciernie były szczególnie rozwinięte w ich górnej części. [Las Peñas i wsp. 2019]

Jasne kwiaty przechodzą w suche, otwierające się owoce. Końce działek mogą być wydłużone w sztywne ostrza. Nasiona mają korkowatą osłonę pochodzenia funikularnego. Te cechy towarzyszą wyraźnej segmentacji pędu i włóknistemu systemowi korzeniowemu. [Las Peñas i wsp. 2019, załącznik 1]

Dawna nazwa paediophilus

POWO zalicza nazwę Tephrocactus paediophilus do synonimii T. aoracanthus. W pracy z 2019 roku oba oznaczenia analizowano osobno. Materiał opisany jako T. paediophilus miał długie, skręcone i bruzdowane ciernie rozmieszczone na większej powierzchni członu. Dane tych okazów zachowują w karcie własne historyczne oznaczenie. [2-WWW] [Las Peñas i wsp. 2019]

U T. aoracanthus w wąskim ujęciu tej pracy policzono 2n = 242, co odpowiada 22 zestawom podstawowym. U materiału opisanego jako T. paediophilus było 2n = 319, czyli 29 zestawów. To dwa wyniki odnoszące się do badanych okazów. Współczesne połączenie nazw nie wyznacza jednej stałej liczby dla całego gatunku. [Las Peñas i wsp. 2019, tabela 2] [2-WWW]

Odłączony człon jako propagula

Almirón i współautorzy badali połączenia między członami T. aoracanthus oraz transport fragmentów tego gatunku przez spływ opadowy. Propagula, czyli fragment zdolny do zapoczątkowania nowej rośliny, może odpaść, przemieścić się z wodą i zatrzymać w zagłębieniu. Osobne doświadczenia dotyczyły mechaniki pękania i drogi przemieszczania. [Almirón i wsp. 2016] [Almirón i wsp. 2019]

Rozpad pędu umożliwia rozmnażanie bez przechodzenia przez etap nasienia. Znaczenie tego mechanizmu zależy od trwałości połączenia członów i od szans zakorzenienia po przemieszczeniu. Etapy procesu i warunki pomiarów rozwija artykuł o rozsiewaniu klonalnym z wodą opadową. [Almirón i wsp. 2016] [Almirón i wsp. 2019]

Ciernie w środowisku zapylonym

W pobliżu cementowni porównywano długość cierni, średnicę członów i ich masę w różnych odległościach oraz po dwóch stronach zakładu. Część różnic zależała jednocześnie od odległości i położenia. Przeniesienie roślin z sąsiedztwa zakładu na dalsze stanowisko wiązało się z wytwarzaniem krótszych cierni. [Drack i Vázquez 2018]

Osobne, sześciomiesięczne doświadczenie obejmowało 88 członów poddanych opylaniu części nadziemnej, dodaniu pyłu do gleby, obu zabiegom lub kontroli. Nie uzyskano istotnej zmiany długości ani liczby cierni. Zmieniały się natomiast niektóre parametry masy. Wyniki wskazują na plastyczność roślin i złożony wpływ stanowiska, a sama korelacja terenowa nie ustala jednej przyczyny rozwoju cierni. [Drack i Vázquez 2018]

Uprawa w materiałach archiwalnych

Archiwalny przegląd uprawy tefrokaktusów opisuje suchy spoczynek w temperaturze nieprzekraczającej 10°C oraz rozmnażanie przez ukorzenianie odłączonych członów. Autor zwraca uwagę, że silne przesuszenie może nasilać ich odpadanie. Zalecenia dotyczą omawianej grupy, bez wyznaczonego minimum temperatury ani osobno oznaczonego odsetka ukorzeniania tego gatunku. Zachowany wcześniejszy profil archiwalny zawiera odniesienie do stron materiału. [Kaktusy i Inne 2005c, s. pliku 2–4]