Leptocereus

Kubański gatunek o drzewiastym pokroju i owocach silnie uzbrojonych w ciernie. Dla populacji z ujścia Yaguanabo opisano kiełkowanie w różnych temperaturach. Ciepło sprzyjające dorosłym roślinom nie przekładało się na wysokie kiełkowanie nasion w najcieplejszych wariantach doświadczenia.

Leptocereus zachodniej Kuby o pędach wspinających się lub ścielących. Obecne ujęcie obejmuje kilka nazw używanych w dawniejszych publikacjach. Dane o nasionach pozostają przypisane do osobnych populacji, ponieważ ich reakcje na temperaturę wyraźnie się różniły.

Gatunek wschodniej Republiki Dominikańskiej, rosnący blisko morza na wapieniu koralowym. W lesie może tworzyć niewielkie drzewa, a w bardziej odsłoniętych miejscach zachowuje krzewiasty pokrój. Jego kwiaty i owoce są bardzo słabo uzbrojone w ciernie.

Gatunek kubańskich wapiennych wzniesień Sierra del Chorrillo. Jego nasiona w badanym materiale kiełkowały skuteczniej w cieplejszym wariancie niż nasiona większości porównywanych leptocereusów. Wynik dotyczy młodego etapu życia i jednej populacji.

Gatunek stromych nadmorskich skał półwyspu Samaná. Rośnie w regionie o dużych opadach, lecz jego miejscowe siedlisko tworzą odsłonięte klify. Pędy mogą wytwarzać drobne, łatwo odłączające się odgałęzienia, których rolę w odnowie populacji trzeba odróżniać od samej obserwacji ich budowy.

Gatunek południowo-zachodniej Republiki Dominikańskiej o długich, szarozielonych pędach, które często opierają się na otaczającej roślinności. Charakterystyczne jest zwykle 6 żeber i śliwkowoczerwony kolor w pełni dojrzałych owoców opisanych w rewizji z 2023 r.

Kubański leptocereus o różowych kwiatach, opisany w 2025 r. W dostępnym abstrakcie diagnozę wyróżniają zewnętrzne pręciki z niedorozwiniętymi pylnikami i brunatne owoce. Profil zachowuje zakres dostępnego opisu.

Gatunek wyspy Culebra w Puerto Rico. Badania DNA umieszczają go razem z Leptocereus quadricostatus w antylskiej linii blisko Leptocereus paniculatus. Ta karta rozwija udokumentowany zasięg i pokrewieństwo, które w przekazanych pracach mają najpełniejsze potwierdzenie.

Kubański gatunek sezonowo suchego lasu Sierra de Anafe, o różowych kwiatach otwierających się wieczorem. Badanie opublikowane w 2026 r. wykazało samoniezgodność i skuteczne zapylanie nocne. Jedynym zarejestrowanym zapylaczem był nietoperz Monophyllus redmani.

Drzewiasty kaktus Kuby, dawniej opisywany w rodzaju Dendrocereus. Jego duże nocne kwiaty i gładkie owoce wyróżniają się wśród leptocereusów. Badania DNA rozdzielają go od podobnego Leptocereus undulosus z Hispanioli.

Drzewiasty gatunek suchych nizin Hispanioli, tworzący duże skupienia. Jego krótkie pędy kwiatowe gęstnieją od areoli i z wiekiem drewnieją. Różnica między cienką siewką a silnie rozgałęzionym dorosłym drzewem ma znaczenie dla rozpoznawania tej rośliny.

Gatunek Puerto Rico i Wysp Dziewiczych o falistych brzegach żeber i cierniowych częściach kwiatów. Analizy DNA łączą go z Leptocereus grantianus. Podobieństwo pędów do innych leptocereusów ocenia się razem z pochodzeniem i cechami reprodukcyjnymi.

Cienkopędowy gatunek opisany w 2023 r. z okolicy Azua. Długie, lśniące człony przeplatają się między gałęziami suchego lasu. Rewizja powiązała go z częścią dawnych zbiorów oznaczanych jako Leptocereus weingartianus.

Kubański gatunek wapiennych wzgórz, którego rozmnażanie i sezonowy wzrost szczegółowo badano w Pan de Matanzas. Nocne kwiaty różnią się barwą, a nasiona reagują na warunki światła i temperatury. Wieloletnie obserwacje opisują zarazem przyrost pędów i ich zamieranie.

Gatunek północnego wybrzeża Hispanioli o złocistych młodych cierniach i falistych żebrach. Może tworzyć krzewy lub duże drzewa. W rewizji z 2023 r. rozpoznano go w dwóch oddzielonych obszarach Haiti i Republiki Dominikańskiej.

Kubański gatunek przyjmowany w atlasie wraz z dawnymi nazwami Leptocereus maxonii i Leptocereus santamarinae. Badania prowadzone pod tymi nazwami ujawniły różnice między populacjami w budowie i kiełkowaniu. Ich wyniki pozostają rozdzielone według pochodzenia materiału.

Drzewiasty kaktus Hispanioli o niemal bezcierniowych końcowych członach i długich nocnych kwiatach. Jego duże, gładkie owoce zawierają nasiona otoczone śluzowatym miąższem. W terenie dorosłe drzewa spotykano znacznie częściej niż młode rośliny.

Niewielkie drzewo lub krzew Sierra de Bahoruco. Lśniące zielone człony i mocno faliste brzegi żeber pomagają odróżniać je od innych leptocereusów Hispanioli. Gatunek opisano w 2021 r., a jego zakres terenowy uzupełniono w rewizji z 2023 r.

Gatunek o cienkich, długich pędach, wspierających się na roślinności lub zwisających. Rewizja z 2023 r. oddziela go od kilku dawniej łączonych z nim roślin Hispanioli. Rozpoznanie wymaga uwzględnienia pochodzenia, powierzchni pędu, żeber i owoców.

Kubański leptocereus zaliczany do grupy o różowych kwiatach. Dla nasion z nadmorskiej populacji Boca de Jaruco wykazano silne zmniejszenie kiełkowania w cieplejszym wariancie. Nasiona, które pozostały żywe, częściowo odzyskiwały kiełkowanie po obniżeniu temperatury.