Liście i drewniejące pędy

Leuenbergeria zachowuje szerokie blaszki liściowe, a jej pędy z czasem drewnieją. W pachwinach liści znajdują się areole, czyli skrócone pędy wytwarzające między innymi ciernie. Wygląd drzewa lub rozgałęzionego krzewu łączy się tu z budową charakterystyczną dla kaktusów. U gatunków tej grupy wcześnie pojawia się korkowa okrywa pędu, a młoda łodyga jest pozbawiona aparatów szparkowych. Ogranicza to jej udział w pobieraniu atmosferycznego CO₂. [Lodé 2013] [Mauseth i Landrum 1997]

W obrębie rodzaju występują wyraźne różnice siedliskowe. Leuenbergeria bleo jest związana z wilgotnymi tropikami Panamy i północno-zachodniej Kolumbii. Leuenbergeria guamacho rośnie także w sezonowo suchych zbiorowiskach Wenezueli. Obecność dużych liści nie określa więc jednego sposobu gospodarowania wodą ani jednakowego rytmu spoczynku wszystkich gatunków. [2-WWW] [Edwards i Diaz 2006]

Areole zachowują aktywność przez wiele sezonów. U części gatunków rozwijają liście na krótkopędach, a na starych pniach także nowe ciernie. Leuenbergeria bleo odróżnia się brakiem typowych liści krótkopędowych. Z tego powodu utrata dużych liści i późniejsze odrastanie ulistnienia mają różny przebieg zależnie od gatunku. [Leuenberger 2008]

Dlaczego zmieniono nazwę rodzaju

Analizy DNA opublikowane w 2005 roku wykazały, że dawna Pereskia nie stanowiła pojedynczej linii obejmującej wszystkich potomków wspólnego przodka. Osiem gatunków należało do oddzielnej gałęzi. Lodé nadał tej grupie nazwę Leuenbergeria, upamiętniając Beata Ernsta Leuenbergera, badacza kaktusów liściastych. W atlasie przyjęto aktualne nazwy POWO, a zapisy z wcześniejszych publikacji zachowano jako synonimy. [Edwards i wsp. 2005] [Butterworth i Wallace 2005] [Lodé 2013] [2-WWW]

Zeszyt z opisem Leuenbergeria jest oznaczony jako styczeń 2013, natomiast POWO podaje przy nazwach rok 2013 z adnotacją o rzeczywistym opublikowaniu w 2012. Ponadto dawnych kombinacji używano jeszcze później. Praca o bleogenach z 2017 roku dotyczy Leuenbergeria bleo, chociaż autorzy posługują się nazwą Pereskia bleo. O przypisaniu wyniku rozstrzyga tożsamość badanego gatunku, a nie rok lub nazwa katalogu z plikiem. [Lodé 2013] [2-WWW] [Loo i wsp. 2017]

Różne drogi rozmnażania

Karaibska grupa obejmująca Leuenbergeria marcanoi, L. portulacifolia, L. quisqueyana i L. zinniiflora jest funkcjonalnie dwupienna. Kwiaty spełniające funkcję męską i żeńską występują na odrębnych roślinach, mimo zachowania zredukowanych organów drugiej płci. Ta cecha ma znaczenie przy dokumentowaniu okazów oraz planowaniu uzyskania nasion. Nie opisuje całego rodzaju. [Areces-Mallea 1992] [Leuenberger 2008]

U kilku gatunków zaobserwowano duże korzenie spichrzowe. Leuenberger odnotował je między innymi u Leuenbergeria guamacho, L. quisqueyana i L. zinniiflora. Zapasowa tkanka pod ziemią pozwala inaczej interpretować roślinę, której nadziemne gałęzie wyglądają mało sukulentnie. Sama obecność zgrubienia nie dowodzi jednak zdolności oderwanego korzenia do wytworzenia nowego pędu. [Leuenberger 2008]

Dobór warunków do gatunku

Wilgotnolubna Leuenbergeria bleo zwiększa przyrosty w ciepłych, wilgotnych warunkach, a doświadczenie z ograniczeniem dawki wody wykazało zmniejszenie ulistnienia. U L. lychnidiflora wieloletnia praktyka ogrodu botanicznego wskazywała na potrzebę ciepłej szklarni także zimą. L. guamacho przetrzymuje sezonową suszę, ale przesuszanie jednego okazu szklarniowego nie wywołało kwitnienia. Te różnice uzasadniają osobne prowadzenie roślin według gatunku i fazy wzrostu. [Leuenberger 2008] [Dullah i wsp. 2019]

Badania i ich zakres

Fizjologia Leuenbergeria guamacho, peptydy Leuenbergeria bleo i rozwój nasion Leuenbergeria lychnidiflora opisują odmienne cechy trzech gatunków. Wyniki zamieszczono przy odpowiadających im kartach. Współczesne gatunki rodzaju zachowały część cech przydatnych do rekonstrukcji wczesnej ewolucji Cactaceae, ale same również przeszły długą historię ewolucyjną. [Edwards i Diaz 2006] [Loo i wsp. 2017] [Jiménez-Durán i wsp. 2014] [Edwards i wsp. 2005]