Leuenbergeria portulacifolia

Zasięg i różnice między opracowaniami

POWO wskazuje Haiti jako naturalny zasięg gatunku i wiąże go z sezonowo suchym biomem tropikalnym. Leuenberger dokumentował też rośliny podpisane tą nazwą w rejonie Jimaní w Dominikanie. Zachowano więc odrębnie zasięg przyjęty w bieżącej bazie i historyczne oznaczenie obserwacji terenowej. Rozbieżność wymaga oceny materiału botanicznego, zamiast automatycznego łączenia granic zasięgu. [2-WWW] [Leuenberger 2008]

Pokrój, korzenie i krótkopędy

Roślina tworzy małe drzewo, zwykle wysokości 3–5 m, czasem do 10 m, lub krzew rozgałęziony blisko podłoża. Pień dochodzi w opisie do 15–20 cm średnicy. Niemal gładką szarą korę przerywają wypukłe areole. Korzenie mogą mieć wrzecionowate zgrubienia spichrzowe. [Leuenberger 1986, opis Pereskia portulacifolia]

Na młodej gałązce areola wytwarza ciernie oraz 1–3 liście krótkopędowe. Z wiekiem może wydłużać się w guzowaty odcinek długości kilku milimetrów. Takie krótkopędy często są bezcierniowe lub tracą stare ciernie. Dlatego bezcierniowy fragment starej gałęzi i cierniowy młody przyrost mogą należeć do tego samego okazu. Opis ulistnienia warto odnosić do wieku odcinka pędu, a nie wyłącznie do całej rośliny. [Leuenberger 1986, opis Pereskia portulacifolia]

Cechy przydatne do oznaczenia

W kluczu do karaibskich gatunków wyróżniają ją szara kora głównych pędów oraz drobne liście o kształcie odwrotnie jajowatym, łopatkowatym lub sercowato wyciętym na szczycie. Wierzchołek blaszki jest tępy albo wyraźnie wcięty. U podobnych Leuenbergeria marcanoi i L. zinniiflora liście są przeważnie dłuższe i bardziej zaostrzone, a kora głównych pędów brązowa. [Areces-Mallea 1992]

Rozdzielenie funkcji płciowych

Leuenbergeria portulacifolia należy do funkcjonalnie dwupiennej grupy karaibskiej. Przy opisie kolekcji istotne jest odnotowanie, czy obserwowane kwiaty pełnią funkcję męską, czy żeńską. Sam zapis nazwy i fakt kwitnienia nie określają zdolności danego okazu do zawiązania owocu. [Areces-Mallea 1992]