Leuenbergeria quisqueyana

Wapienne siedlisko

Gatunek opisano z okolic Bayahíbe na południowym wybrzeżu Dominikany. Leuenberger dokumentował rośliny na wapieniu koralowym. To konkretne podłoże stanowiska naturalnego nie wyznacza automatycznie proporcji składników mieszanki doniczkowej. POWO ujmuje gatunek w sezonowo suchym biomie tropikalnym Dominikany. [Leuenberger 2008] [2-WWW]

Pokrój, ciernie i budowa kwiatu

Krzew osiąga zwykle 2–4 m wysokości, wyjątkowo około 5 m. Liście krótkich pędów są szerokie, eliptyczne do odwrotnie jajowatych, natomiast na silnych przyrostach mogą być wyraźnie wydłużone. Starsze areole pnia wytwarzają duże skupienia cierni, podczas gdy niektóre młode pędy kwiatowe bywają niemal nieuzbrojone. Liczba cierni zależy więc od wieku i funkcji części pędu. [Leuenberger 1986, opis Pereskia quisqueyana]

W monografii z 1986 roku opisano różowe kwiaty męskie średnicy 5–7 cm, z licznymi pręcikami i silnie zredukowanym słupkiem. Żeńskiej części cyklu autor nie miał wówczas udokumentowanej. To zakres dostępnego wtedy materiału, a nie cecha oznaczająca, że gatunek nie tworzy roślin żeńskich. Na nadmorskich stanowiskach odnotowano wapienie koralowe i piaszczyste podłoże blisko poziomu morza. [Leuenberger 1986, opis Pereskia quisqueyana]

W opisanych okazach korzenie tworzyły wydłużone zgrubienia długości 20–30 cm i szerokości 5–10 cm. W uprawie pojemnikowej obecność takich organów uzasadnia ostrożne odsłanianie bryły przy przesadzaniu i zachowanie połączenia korzeni z nasadą pędu. Jest to praktyczny wniosek z budowy, nie wynik porównania typów doniczek lub metod cięcia korzeni. [Leuenberger 1986, opis Pereskia quisqueyana]

Korzenie i ulistnienie

Korzenie tworzą mięsiste zgrubienia o wrzecionowatym kształcie. W kluczu Arecesa-Mallei cecha ta, razem z krzewiastym pokrojem i eliptycznymi do odwrotnie jajowatych liśćmi, pomagała odróżniać gatunek od pozostałych karaibskich przedstawicieli. Późniejsze odkrycie zgrubień także u Leuenbergeria zinniiflora ograniczyło jednak wartość samej obecności bulwiastych korzeni jako rozstrzygającej cechy. [Areces-Mallea 1992] [Leuenberger 2008]

Kwitnienie i płeć roślin

Leuenbergeria quisqueyana jest funkcjonalnie dwupienna. Pierwotny opis powstał na podstawie klonu roślin o kwiatach męskich. Historia ta pokazuje, dlaczego dokumentacja kwitnienia i pochodzenia okazów ma znaczenie dla interpretacji materiału w kolekcjach. Rozmnażanie jednego klonu zachowuje jego cechy, w tym funkcję płciową, i samo nie tworzy populacji o zróżnicowaniu wynikającym z rozmnażania płciowego. [Leuenberger 2008] [Areces-Mallea 1992]