Leuenbergeria lychnidiflora

Siedlisko i kwiaty

Gatunek występuje od południowo-zachodniego Meksyku po Kostarykę. W pracy embriologicznej opisano go jako drzewo tropikalnych lasów zrzucających liście. Materiał pobrano z populacji w rejonie Guiengola koło Tehuantepec w stanie Oaxaca. Pojedyncze pomarańczowe kwiaty rozwijają się na ulistnionych pędach. [Jiménez-Durán i wsp. 2014] [2-WWW]

Leuenberger opisał młode pędy z mięsistym rdzeniem i korą pierwotną oraz mięsistymi nasadami cierni. Zewnętrzne listki okwiatu są zielone i grubsze, a wewnętrzne delikatniejsze, pomarańczowe, z postrzępionym brzegiem. Liczne pręciki mogą zasłaniać słupek. Różnice między częściami okwiatu widać także po przekwitnięciu, kiedy grubsze tkanki dłużej zachowują soczystość. [Leuenberger 2008]

Budowa rośliny i warunki uprawy

W opisie materiału z Meksyku rośliny osiągały do 10 m wysokości, liście do 7 cm długości, a kwiaty do 6 cm średnicy. Liście są lekko mięsiste i sezonowo opadają. Pojedynczy pomarańczowy kwiat kończy ulistniony przyrost. Starsza część pędu może jednocześnie nieść liście krótkopędowe, rozwijające się z trwałych areoli. [Jiménez-Durán i wsp. 2014]

Leuenberger podsumował 25 lat uprawy tego gatunku w ogrodzie botanicznym. Doprowadzenie roślin od siewu do kwitnienia wymagało u niego bardzo ciepłego lata i ciepłej szklarni również zimą. Dla kolekcji w Polsce jest to podstawa do oddzielenia go od grupy zimowanej w chłodnej, suchej kaktusiarni. Autor nie podał w tej relacji liczbowego minimum temperatury, a utrata liści sama w sobie nie dowodzi tolerancji chłodu. [Leuenberger 2008, s. 62]

Pyłek i początek rozwoju nasienia

Pylnik zawiera cztery woreczki pyłkowe, ułożone parami w dwóch częściach. W wyniku mejozy powstają tetrady mikrospor. Po dalszych podziałach dojrzały pyłek obejmuje jedną komórkę wegetatywną i dwie plemnikowe. Obserwowano ziarna z trzema, czterema lub pięcioma bruzdami, o powierzchni pokrytej perforacjami i drobnymi kolcami. Zmienność liczby bruzd występowała w badanym materiale tego samego gatunku. [Jiménez-Durán i wsp. 2014]

Zalążek ma dwie osłonki i silnie rozwinięty ośrodek. Woreczek zalążkowy rozwija się z jednej funkcjonalnej makrospory i odpowiada typowi Polygonum. W dojrzewającym nasieniu bielmo jest stopniowo zużywane, natomiast zachowuje się obielmo, powstałe z komórek ośrodka zalążka. Obielmo gromadzi skrobię, a duże liścienie zarodka przede wszystkim białka. Zewnętrzna warstwa łupiny grubieje i zawiera garbniki. Użyte w badaniu odczynniki służyły preparatyce mikroskopowej, więc procedura nie stanowi próby poprawy kiełkowania. [Jiménez-Durán i wsp. 2014]

Na powierzchni dolnej i środkowej części zalążni stwierdzono aparaty szparkowe. Autorzy rozważali ich udział w wydzielaniu, ale funkcji nie zmierzyli. Wynik dotyczy organu kwiatowego, dlatego nie przeczy opisowi młodej łodygi Leuenbergeria jako pozbawionej aparatów szparkowych. Również położenie zalążni zależy od ocenianego stadium rozwoju. W badaniu fazy przed otwarciem kwiatu opisano ją jako dolną. [Jiménez-Durán i wsp. 2014]