Leuenbergeria zinniiflora

Pochodzenie i cechy pędów

Naturalny zasięg według POWO obejmuje Kubę, a siedliska należą do sezonowo suchych tropików. Starsze pnie zachowują ciernie i mają brązową korę. Młode areole mogą być pokryte rdzawobrązowymi włoskami. Cechy te zestawiano z niemal bezbronnym, rdzawym pniem Leuenbergeria marcanoi. [2-WWW] [Areces-Mallea 1992]

Na starszych gałęziach Leuenberger obserwował pozostałości krótkich odgałęzień kwiatowych oraz rozwijające się nowe pędy kwitnące. W opisie funkcjonalnie dwupiennych roślin trzeba odróżniać kwiaty męskie od żeńskich. Różnią się między innymi wielkością części obejmującej zalążnię. [Leuenberger 2008] [Areces-Mallea 1992]

Liście, kwiaty i owoce

Roślina rozwija się w niewielkie drzewo, zwykle 4–8 m wysokości. Liście na krótkopędach wyrastają po kilka z areoli, a starsze gałęzie tworzą liczne krótkie odgałęzienia kwiatowe. Kwiaty mają różowy do purpuroworóżowego okwiat. U kwiatów męskich liczne pręciki otaczają krótki, zredukowany słupek. Kwiaty żeńskie mają rozbudowaną zalążnię i drobne, bezpłodne pozostałości pręcików. [Leuenberger 1986, opis Pereskia zinniiflora]

Owoc jest kulistawy do spłaszczonego, z wyraźnym zagłębieniem lub płaskim polem na szczycie. W opisach przytoczonych w monografii jego średnica sięga około 1,4–3 cm. Nasiona są czarne i błyszczące, przeważnie długości około 2,8–3 mm. Owoce Leuenbergeria marcanoi są większe i silniej spłaszczone, więc materiał owocujący ułatwia odróżnienie tych podobnych gatunków. [Leuenberger 1986, opis Pereskia zinniiflora]

Historyczne obserwacje terenowe pochodzą z suchych nadmorskich zarośli i niskich lasów południowej Kuby. Kwitnienie zapisywano głównie od marca do sierpnia, a owoce od maja do sierpnia. Okresy te opisują lokalną fenologię i nie wyznaczają kalendarza zabiegów dla szklarni w Polsce. [Leuenberger 1986, opis Pereskia zinniiflora]

Korzenie, które zmieniły opis gatunku

Klucz Arecesa-Mallei z 1992 roku podawał brak bulwiastych korzeni jako cechę oddzielającą ten gatunek od Leuenbergeria quisqueyana. Podczas usuwania okazu z ciepłej szklarni w Berlin-Dahlem w 1994 roku znaleziono jednak trzy duże zgrubienia. Największe miało około 60 cm długości i do 14 cm średnicy. Leuenberger opublikował obserwację w 2008 roku. Wcześniejsza ocena opierała się między innymi na młodych roślinach o korzeniach włóknistych, dlatego cechę trzeba rozpatrywać także w odniesieniu do wieku. [Areces-Mallea 1992] [Leuenberger 2008]

Ograniczenia rozmnażania z korzeni

Odłączone zgrubienia przez długi czas zachowywały mięsistość, a nawet tworzyły nowe końcówki korzeni. Nie pojawiły się jednak nowe pędy. Przeżywanie tkanki zapasowej i odtworzenie kompletnej rośliny są różnymi zdolnościami. Opisana obserwacja nie potwierdza skuteczności rozmnażania tego gatunku z samych odciętych bulwiastych korzeni. [Leuenberger 2008]