Tacinga

(Werderm.) N.P.Taylor

Naturalny mieszaniec Tacinga inamoena i Tacinga werneri, opisany ze skalnego stanowiska w Minas Gerais. Łączy pomarańczowoczerwone, wieloseryjne kwiaty z pentaploidalną liczbą 55 chromosomów. Barwa okwiatu przypominająca płomień została utrwalona w nazwie.

N.P.Taylor & Zappi

(F.A.C.Weber) N.P.Taylor & Stuppy

Niewysoki kaktus z wyżyny Borborema, wyróżniający się licznymi, mocnymi cierniami i uzbrojonymi młodymi owocami. Opis gatunku z 2021 r. łączy szczegółową morfologię, obserwacje pięciu populacji i oznaczenie heksaploidalnej liczby chromosomów.

Tacinga braunii należy do gatunków o wydłużonych pędach, które wspierają się na otaczającej roślinności. Zamiast niskiej kępy płaskich członów tworzy krzew o walcowatych i miejscami spłaszczonych odcinkach. Jej naturalny zasięg ogranicza się do Minas Gerais.

Długie, cienkie pędy Tacinga funalis wspinają się między gałęziami suchych zarośli. To od tego gatunku rozpoczęła się historia rodzaju. W terenie zwracają uwagę liczne drobne glochidia, zdrewniała nasada i wydłużone owoce przypominające małe butelki.

Niski, kępiasty gatunek z Morro do Chapéu w Bahia. Nazwę zawdzięcza cierniom ze spłaszczoną nasadą, przypominającą niewielkie ostrze. W jego biologii łączą się pomarańczowe kwiaty, szybko opadające owoce i odnowienie z oddzielonych części rośliny.

Niska, kępiasta Tacinga inamoena jest jednym z szerzej badanych kaktusów Caatingi. Jej pomarańczowe kwiaty, owoce i drobne glochidia uczestniczą w różnych oddziaływaniach ze zwierzętami. Badania nasion, genetyki populacji i mikroorganizmów odsłaniają kolejne poziomy jej biologii.

Wenezuelski gatunek rozpoznany początkowo jako Opuntia lilae. Analiza DNA oraz budowy nasion i owoców umieściła go w Tacinga, rozszerzając zasięg rodzaju daleko poza Brazylię. Dojrzałe owoce mogą odrastać w nowe pędy i uczestniczyć w rozrastaniu się klonu.

Niewielka, tetraploidalna Tacinga z północnego Ceará, opisana w 2024 r. Tworzy niskie kępy, a dojrzałe owoce i odpadające końcowe człony mogą dawać początek nowym pędom. Jej rozpoznanie wyjaśniło część dawnych doniesień o Tacinga palmadora w tym regionie.

Krzewiasta Tacinga o pomarańczowych lub czerwonawych kwiatach, szeroko badana w brazylijskiej Caatinga. Doświadczenia nad zapylaniem pokazują, że produkcja pyłku, zawiązywanie owoców i liczba nasion mogą reagować odmiennie na suchość środowiska oraz presję człowieka.

Skalny kaktus o żółtych kwiatach i owocach dojrzewających do barwy winnej. Rewizja okazów zielnikowych potwierdziła jego obecność na wapiennych wychodniach Goiás i Tocantins, rozszerzając udokumentowany zasięg podgatunku typowego poza wcześniej podawane Bahia i Minas Gerais.

Niska, rozrastająca się w zwarte płaty Tacinga o członach zbliżonych do walcowatych. Pierwotnie opisana jako podgatunek Tacinga inamoena, jest obecnie uznawana za samodzielny gatunek. Jej odrębność morfologiczna znajduje wsparcie w badaniu markerów DNA.

Krzewiasta Tacinga z Bahia i północno-wschodniego Minas Gerais. Jej dojrzałe, białawe owoce z różowym miąższem stanowią wyraźną cechę rozpoznawczą w grupie gatunków o czerwonych kwiatach. Roślina uczestniczy również w powstawaniu naturalnych mieszańców.