Budowa i pokrewieństwo

Walcowaty kształt członów, areole z glochidiami i liście obecne przynajmniej na młodych przyrostach tworzą charakterystyczny zestaw cech rodzaju. U A. subulata liście są długie i trwałe, u A. cylindrica znacznie krótsze i szybko opadają. A. pachypus wyróżnia się wyraźnymi rombowatymi brodawkami, a A. floccosa darniowym pokrojem. Różnice obejmują więc zarówno sylwetkę, jak i udział poszczególnych organów w bilansie węgla. [Ozerova i Timonin 2020b] [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024] [Sakhraoui i wsp. 2022] [Jara-Peña i wsp. 2024]

W analizach filogenomicznych rodzaj należy do południowoamerykańskiej linii Tephrocacteae. Rekonstrukcja z 2023 r. wskazuje, że długowieczne liście fotosyntetyczne utrwalały się niezależnie w różnych liniach opuncjowatych. Dzisiejsze gatunki liściaste reprezentują własne historie ewolucyjne; ich cechy interpretuje się na drzewie pokrewieństwa. [Majure i wsp. 2023]

Liść i łodyga dzielą pracę

U A. subulata dobrze uwodnione liście pobierają większość CO₂ za dnia, podczas gdy zielona łodyga wykazuje pobieranie nocne. Podczas suszy udział nocy w asymilacji liścia wzrasta, a całodobowa ilość pobranego węgla maleje. Zewnętrzny i wewnętrzny miękisz liścia zawierają chloroplasty oraz wodę; taka organizacja łączy funkcję asymilacyjną i retencyjną. [Nobel i Hartsock 1987] [Martin i Wallace 2000] [Ozerova i Timonin 2020b]

Zasięg naturalny i populacje zdziczałe

Do opisu zasięgu należy oddzielnie włączać stanowiska rodzime i stanowiska powstałe po introdukcji. Przykładowo A. pachypus jest endemitem Peru, natomiast A. subulata i A. cylindrica badano także w populacjach zdziczałych w Algierii. Ich zachowanie było odmienne: pierwszy gatunek tworzył liczne, rozrastające się populacje, drugi utrzymywał niewielkie skupienia o wolnym wzroście. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024] [Sakhraoui i wsp. 2022]

Rozmnażanie w badaniach

Rozmnażanie wegetatywne może obejmować odłamane człony, a u A. pachypus opisano również ukorzenianie opadłych owoców. W doświadczeniu z nasionami A. floccosa zastosowano mechaniczną skaryfikację, po której uzyskano kiełkowanie w świetle i w ciemności. Wyniki tych trzech gatunków przedstawiają odrębne mechanizmy odnowienia. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024] [Sakhraoui i wsp. 2022] [Jara-Peña i wsp. 2024]