Austrocylindropuntia pachypus

Pokrój, ciernie i kwiaty

Główne pędy osiągają około 1 m wysokości i 3–5 cm średnicy. Rozgałęzienia są nieliczne przy podstawie, wyżej mogą tworzyć układ kandelabrowy. Na górnej krawędzi rombowatej brodawki leży okrągła, gęsto filcowata areola. Opis z 2024 r. podaje 10–30 krótszych cierni o długości 3–6 mm i 1–3 dłuższe, osiągające 10–30 mm. Młode ciernie są żółtawobrunatne, starsze szarzeją. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]

Szydlaste liście pojawiają się przy wierzchołkach pędów wegetatywnych i kwiatonośnych. Szkarłatne lub bordowe kwiaty osiągają około 7 cm długości. Kulistawe do jajowatych owoce żółkną podczas dojrzewania; zawierają nieliczne, jasne nasiona. W materiale zielnikowym największą częstość kwitnienia odnotowano od marca do maja, a owocowanie sięgało sierpnia. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]

Zasięg i siedlisko

Zestawienie 42 rekordów obejmuje departamenty La Libertad, Áncash, Lima i Ica. Nowe stanowiska w quebradach Cansas i Characas wydłużyły znany zasięg o 263 km ku południowemu wschodowi względem najbliższego wcześniejszego rekordu w dolinie Rímac. Rośliny w Ica rosły na wysokości 1800–1900 m, w suchych zaroślach na aluwialnych, kamienistych stokach z okresowymi spływami wody. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]

Cały udokumentowany zakres wysokości w opracowaniu wynosi 400–2400 m. Model Maxent wskazał także dalsze obszary o odpowiednich cechach klimatu. Takie przewidywanie określa miejsca potencjalnych poszukiwań; potwierdzone stanowiska w karcie opierają się na rekordach terenowych i kolekcjach. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]

Odnowienie i obserwacje w uprawie

Autorzy opisali ukorzenianie opadłych owoców i powstawanie z nich nowych osobników wegetatywnych. W warunkach szkółkowych odnotowali kwitnienie od listopada do stycznia przy pełnej ekspozycji na światło i bardzo przepuszczalnym podłożu. Są to obserwacje z warunków peruwiańskich, z innym rozkładem sezonów niż w Polsce. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]

Zagrożenia

Fragmentacja populacji wiąże się z rozbudową miast, rolnictwem, infrastrukturą i terenami objętymi prawami górniczymi. Autorzy pracy z 2024 r. zaproponowali kategorię zagrożony (EN), opierając ocenę na rozmieszczeniu i presji na siedliska. W karcie jest to ocena opublikowana w tej pracy, odróżniona od formalnego wpisu na globalnej Czerwonej liście. [Taquiri-Yanqui i wsp. 2024]