Pokrój i położenie systematyczne
Rodzaj należy do Cylindropuntieae. Pędy drewnieją, a liście mają mięsiste blaszki; areole wytwarzają ciernie i glochidia. Badania molekularne umieszczają tę linię wśród opuncjowatych i pozwalają analizować liściasty pokrój na tle blisko spokrewnionych form o silniej zredukowanych liściach. [Taylor i wsp. 2026] [Majure i wsp. 2019] [Majure i wsp. 2023]
Trzy opisane gatunki
Q. verticillata występuje we wschodniej Boliwii, zachodnim Paragwaju i północno-zachodniej Argentynie, w strefie wschodnich Andów i Chaco. Q. zehntneri rośnie w południowych częściach brazylijskiej Caatingi, zwłaszcza na wapieniach doliny São Francisco. Q. pelodaserra, opisana w 2026 r., jest znana z wapiennych wychodni okolic Irecê w stanie Bahia. [Taylor i wsp. 2026]
Baza POWO sprawdzona 9 października 2026 r. ujmowała jeszcze dwa wcześniej znane gatunki. Karta Q. pelodaserra opiera się na opublikowanym protologu, z wyraźnym podaniem autorów nazwy i źródła opisu. [2-WWW] [Taylor i wsp. 2026]
Różne zespoły cech kwiatowych
Dwa dawniej znane gatunki mają kwiaty różowe do purpurowych, otwierające się za dnia. U Q. pelodaserra białe kwiaty rozwijają się wieczorem i mają osłoniętą komorę nektarową. Autorzy powiązali ten zespół cech z hipotezą chiropterofilii, czyli zapylania przez nietoperze. [Taylor i wsp. 2026]
Fizjologia liści
Q. verticillata (w doświadczeniu z 1987 r. jako Q. chacoensis) zmienia porę pobierania CO₂ w odpowiedzi na suszę. Późniejsze pomiary kwasowości wykazały udział nocnego recyklingu węgla również przy zachowanym pobieraniu atmosferycznym. Są to dane dla tego gatunku, opisujące fizjologię liści i łodyg osobno. [Nobel i Hartsock 1987] [Martin i Wallace 2000] [2-WWW]