Quiabentia verticillata

Zasięg, pokrój i nazwy historyczne

Gatunek rośnie we wschodniej Boliwii, zachodnim Paragwaju i północno-zachodniej Argentynie. Osiąga większe rozmiary oraz ma większe organy wegetatywne niż brazylijska Q. zehntneri. Oba gatunki wytwarzają różowe do purpurowych kwiaty otwierające się w dzień. W synonimice POWO znajdują się m.in. Q. chacoensis i Q. pflanzii. [Taylor i wsp. 2026] [2-WWW]

Liście podczas narastania suszy

Nobel i Hartsock badali rośliny oznaczone jako Q. chacoensis. Po siedmiu dniach suszy całodobowe pobieranie CO₂ przez liście spadło o 71%, a dzienne o 82%. Nocne pobieranie wzrosło w tym czasie o 78% względem niewielkiej wartości początkowej. Temperatura dnia i nocy wynosiła 25/15°C, przy dwunastogodzinnym fotoperiodzie. [Nobel i Hartsock 1987]

Tabela doświadczenia podaje kolejno 129 i 9 mmol CO₂ m⁻² w dzień i w nocy u roślin uwodnionych, 24 i 16 po siedmiu dniach suszy oraz 0 i 2 po czternastu dniach. Początkowe nasilenie asymilacji nocnej było więc przejściowym elementem reakcji na deficyt wody. Przy głębszej suszy ograniczeniu uległy obie składowe dobowego bilansu. [Nobel i Hartsock 1987, tab. 1, s. 116]

Zielona łodyga i odzyskiwanie węgla

W tym samym doświadczeniu łodyga pobierała CO₂ za dnia przy dobrym nawodnieniu, a po siedmiu dniach suszy jej dodatni bilans przesunął się na noc. Martin i Wallace wykazali później, że nocne przyrosty kwasów w liściach i łodygach obejmują także węgiel pochodzenia oddechowego. Zachowane liście łączą zatem dużą aktywność dzienną z możliwością zmiany rytmu metabolizmu. [Nobel i Hartsock 1987] [Martin i Wallace 2000]