Opis i miejsce odkrycia
Nazwę Quiabentia pelodaserra J.A.Siqueira & Zappi opublikowano w pracy Taylora i współautorów w tomie 44 czasopisma „Bradleya”, na stronach 79–93. Znana populacja leży na wapieniach grupy Bambuí w dystrykcie biogeograficznym Irecê. Najbliższa znana populacja Q. zehntneri znajduje się około 300 km dalej na południe. [Taylor i wsp. 2026]
Pędy, liście i areole
Roślina tworzy krzew lub niewielkie drzewo do około 2,5 m wysokości. Końcowe człony mają około 7 mm średnicy. Mięsiste liście osiągają około 10 × 3–4 mm i są sezonowo zrzucane. Areole okrywa biały filc; liczne cienkie ciernie, długości 4–15 mm, mają zadziory i łatwo odrywają się od rośliny. Taki zestaw cech odróżnia gatunek od dwóch większolistnych przedstawicieli rodzaju. [Taylor i wsp. 2026]
Wieczorne kwiaty
Kwiaty skupiają się przy końcach pędów, w układach obejmujących pięć lub więcej kwiatów. Osiągają około 5,5 cm długości i 3 cm szerokości. Wewnętrzne listki okwiatu są czysto białe. Początek otwierania obserwowano około godziny 16, pełne rozwarcie około 18; kwiaty pozostawały częściowo otwarte do następnego przedpołudnia. [Taylor i wsp. 2026]
U podstawy znajduje się osłonięta komora nektarowa, a liczne pręciki otaczają szyjkę słupka. Barwa, pora otwierania, zapach i położenie nektaru tworzą podstawę hipotezy o zapylaniu przez nietoperze. Autorzy opisali zwiśnięcie przekwitłych kwiatów; tę fazę należy odróżnić od ułożenia kwiatu podczas pełnego otwarcia. [Taylor i wsp. 2026]
Siedlisko i ochrona
Znane stanowisko obejmuje wapienne wychodnie w sezonowo suchym lesie Caatingi. Zagrożenia to przekształcanie terenu, rolnictwo, wydobycie skały i intensywny wypas. Autorzy protologu zaproponowali kategorię krytycznie zagrożony (CR), wskazując pojedynczą znaną lokalizację i postępującą degradację otoczenia. Ocena dotyczy danych przedstawionych w protologu. [Taylor i wsp. 2026]