Pediocactus

Niewielki kaktus wapiennych obszarów północnej Arizony. Podczas suszy jego korzenie skracają się i wciągają pęd pod ziemię. Trzydzieści jeden lat obserwacji pozwoliło połączyć to zjawisko z wielkością roślin, ich przeżywaniem i reprodukcją.

S.L.Welsh & Goodrich

Hochstätter

(Hochstätter) Hochstätter

Jeden z najmniejszych przedstawicieli rodzaju. Krótkie, promieniście ułożone ciernie osłaniają pęd, którego średnica zwykle mieści się w kilku centymetrach. Naturalne stanowiska są skupione w północnym Nowym Meksyku. Gatunek był przedmiotem wieloletnich obserwacji i doświadczeń odtwarzania populacji.

Pediocactus nigrispinus rośnie w północno-zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Długie, ciemne ciernie środkowe otaczają pęd złożony z wyraźnych brodawek. Badania bazaltowych stanowisk połączyły opis siedliska z pomiarami owocowania, przeżywania dorosłych roślin i braku obserwowanej odnowy w kilku powierzchniach.

Pediocactus paradinei wyróżnia się długimi, giętkimi cierniami tworzącymi jasną osłonę pędu. Jest związany z wapiennymi podłożami płaskowyżu Kaibab w północnej Arizonie. Nowe badania oceniają zmiany otaczającej roślinności i przyszłą dostępność klimatycznie odpowiednich siedlisk.

Niewielki kaktus Arizony i południowo-zachodniego Utah z grubymi, jasnymi cierniami o korkowatej budowie. Dawne podgatunki różniły się między innymi wielkością pędów i uzbrojeniem areoli. Porównanie wielu populacji wykazało ciągłość tej zmienności i jej częściowy związek z rozmiarem roślin.

Pediocactus sileri rośnie na gipsowych osadach pogranicza Arizony i Utah. Liczne ciernie u podstawy pędu tworzą osłonę stykającą się z drobnym podłożem. Żółte kwiaty z purpurowym użyłkowaniem i duże, pomarszczone nasiona należą do jego charakterystycznych cech.

Pediocactus simpsonii ma rozległy zasięg w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i sięga wysoko położonych muraw oraz lasów iglastych. Kuliste pędy noszą liczne krótkie ciernie promieniste i dłuższe, brunatne ciernie środkowe. Kwiaty rozwijają się wiosną lub na początku lata.

Mały kaktus Utah o gęsto wełnistych areolach i krótkich, jasnych cierniach. Wiosną roślina wynurza się, kwitnie i wydaje nasiona, po czym może ponownie schować się w podłożu. Dwadzieścia lat obserwacji jednej powierzchni wykazało znaczenie dużych, kwitnących okazów i skutki powtarzanego wydeptywania.