Zakres rodzaju i miejsce w rodzinie
POWO przyjmuje jeden gatunek Blossfeldia liliputana. Nazwy B. atroviridis, B. campaniflora, B. fechseri, B. minima i B. pedicellata należą do jego synonimii. Historyczne opisy odmiennego wyglądu odnoszą się więc w tym ujęciu do zmienności jednego gatunku. [2-WWW]
Butterworth w 2006 roku sprawdził obecność intronu w chloroplastowym genie rpoC1. Intron jest odcinkiem przepisywanym z DNA, usuwanym podczas dojrzewania RNA. U Blossfeldia ten odcinek był obecny, podczas gdy brakowało go u pozostałych badanych przedstawicieli ówcześnie ujmowanych Cactoideae. Wynik dostarczył dodatkowego argumentu za odrębną pozycją rodzaju, wcześniej wskazaną przez analizę sekwencji Nyffelera. Autor wydzielił wówczas plemię Blossfeldieae. [Butterworth 2006, s. 3–10]
W klasyfikacji de Vosa i współautorów z 2025 roku rodzaj tworzy osobną podrodzinę Blossfeldioideae, siostrzaną wobec Cactoideae w zawężonym ujęciu. Ten układ rozwija wcześniejsze wyniki analiz chloroplastowych. Mały rozmiar i uproszczona powierzchnia pędu są cechami współczesnej, samodzielnej linii ewolucyjnej. [de Vos i wsp. 2025, de Vos i wsp., sekcje Blossfeldioideae i klasyfikacja] [Nyffeler 2002, de Vos i wsp., sekcje Blossfeldioideae i klasyfikacja]
Budowa i gospodarka wodna
Pędy są spłaszczone, pozbawione wyraźnych żeber i cierni. Areole z włoskami leżą w spiralach na powierzchni ciała. Cienka warstwa okrywająca, przewaga miękiszu i budowa elementów przewodzących towarzyszą dużym zmianom objętości podczas wysychania. Aparaty szparkowe skupiają się w zagłębieniach związanych z areolami. [Barthlott i Porembski 1996, s. 161–165]
Wieloletnie doświadczenie z wysuszaniem wykazało zachowanie zdolności ponownego uwodnienia przy bardzo niskiej masie roślin. Dane oraz znaczenie określenia poikilohydria opisano w artykule o odwodnieniu Blossfeldia. Budowę kwiatu, nasion i wyniki rozmnażania in vitro przedstawia karta gatunku. [Barthlott i Porembski 1996] [Ivannikov i wsp. 2022]