Plants of the World Online — Royal Botanic Gardens, Kew
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Publikacje naukowe i materiały archiwalne, z pełną metryką i streszczeniami zawartości.
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Barthlott W., Porembski S., Ecology and morphology of Blossfeldia liliputana (cactaceae): A poikilohydric and almost astomate succulent, Botanica Acta, 1996, 109(2):161-166, doi: 10.1111/j.1438-8677.1996.tb00556.x
Badanie łączy anatomię pędu, pomiary gęstości aparatów szparkowych i wielomiesięczne wysuszanie Blossfeldia liliputana. Opisuje również pobieranie wody przez areole, cechy nasion oraz doświadczenia z ich przenoszeniem przez mrówki.
Butterworth C. A., Resolving "Nyffeler's puzzle" - The intriguing taxonomic position of Blossfeldia, Haseltonia, 2006, 12:3-10, doi: 10.2985/1070-0048(2006)12[3:RNPITP]2.0.CO;2
Analiza sekwencji chloroplastowych i budowy genu rpoC1 dotyczy pozycji filogenetycznej Blossfeldia. Wyniki wspierają odrębność tej linii od pozostałych kaktusów tradycyjnie łączonych w Cactoideae.
de Vos J. M., Eggli U., Nyffeler R., Larridon I., McGinnie C., Epitawalage N., Maurin O., Forest F., Baker W. J., Phylogenomics and classification of Cactaceae based on hundreds of nuclear genes, Plant Systematics and Evolution, 2025, 311(5):28, doi: 10.1007/s00606-025-01948-z
Badanie analizuje setki genów jądrowych i ich zgodność w rekonstrukcji pokrewieństwa Cactaceae. Przedstawia zrewidowaną klasyfikację podrodzin, plemion i rodzajów wraz z charakterystyką morfologiczną.
Nyffeler R., Phylogenetic relationships in the cactus family (Cactaceae) based on evidence from trnK/matK and trnL–trnF sequences, American Journal of Botany, 2002, 89(2):312-326, doi: 10.3732/ajb.89.2.312
Analiza sekwencji chloroplastowych trnK/matK i trnL–trnF porównuje główne linie Cactaceae. Omawia zakres tradycyjnych grup, pozycję Blossfeldia oraz odrębność Castellanosia od Browningia. Rozdzielczość pokrewieństwa części rodzajów pozostaje ograniczona.
Ivannikov R., Lobova O., Ivannikova N., Krasnienkova I., MICROPROPAGATION AND ORGANOGENESIS OF ASTROPHYTUM ASTERIAS (ZUCC.) LEM. (CACTACEAE JUSS.), BLOSSFELDIA LILIPUTIANA WERDERM. AND STROMBOCACTUS DISCIFORMIS (DC.) BRITTON & ROSE, Journal of Microbiology, Biotechnology and Food Sciences, 2022, 11(5):e2201, doi: 10.55251/jmbfs.2201
Praca porównuje regenerację trzech drobnych kaktusów z eksplantatów siewek. Omawia wpływ światła i regulatorów wzrostu na kalus oraz powstawanie pędów, a następnie ukorzenianie, szczepienie i aklimatyzację materiału.
Korotkova N., Zabel L., Quandt D., Barthlott W., A phylogenetic analysis of Pfeiffera and the reinstatement of Lymanbensonia as an independently evolved lineage of epiphytic Cactaceae within a new tribe Lymanbensonieae, Willdenowia, 2010, 40(2):151-172, doi: 10.3372/wi.40.40201
Analizy ośmiu regionów chloroplastowych rozdzielają dawną Pfeiffera na odrębne linie i wskazują pokrewieństwo Lymanbensonia z Calymmanthium. Praca zawiera opisy porównawcze pędów, kwiatów i owoców, klucz do sześciu gatunków Pfeiffera oraz nowe kombinacje nazw. Omawia zmienność Pfeiffera boliviana i odmienny wynik pokrewieństwa P. miyagawae zależnie od sposobu analizy.
Ritter F., Calymmanthium — Eine neue Cereengattung aus Peru, Kakteen und andere Sukkulenten, 1962, 13(2):24-28
Pierwszy opis Calymmanthium substerile przedstawia pokrój, uzbrojenie, kwiaty, owoce i nasiona. Ritter relacjonuje obserwacje w północnym Peru oraz kolejne stadia pąka osłoniętego tkanką z areolami i cierniami.
Autorstwo i publikacja nazw botanicznych. Rejestr nomenklatoryczny nie przesądza o przyjęciu taksonu.
Dostęp 2026-10-08.
Hoxey P., Notes on the cacti of the Sandia valley, Puno, Peru and a description of a new species of Echinopsis (Cactaceae), Bradleya, 2016, 34:187-199, doi: 10.25223/brad.n34.2016.a7
Relacja z doliny Sandia w Peru opisuje stanowiska, wysokości występowania i cechy kilku kaktusów. Część dotycząca Lymanbensonia micrantha przedstawia skalne siedliska, budowę pędów, różowe kwiaty, komorę nektarową i owoce.
Larridon I., Walter H. E., Guerrero P. C., Duarte M., Cisternas M. A., Peña-Hernández C., Bauters K., Asselman P., Goetghebeur P., Samain M. S., An integrative approach to understanding the evolution and diversity of Copiapoa (Cactaceae), a threatened endemic Chilean genus from the Atacama desert, American Journal of Botany, 2015, 102(9):1506-1520, doi: 10.3732/ajb.1500168
Badanie zestawia trzy regiony DNA chloroplastowego, morfologię i rozmieszczenie Copiapoa. Omawia granice gatunków, powtarzające się podobieństwa pokroju oraz konsekwencje zmian klasyfikacji dla oceny zagrożenia.
Malik F. T., Clement R. M., Gethin D. T., Kiernan M., Goral T., Griffiths P., Beynon D., Parker A. R., Hierarchical structures of cactus spines that aid in the directional movement of dew droplets, Philosophical Transactions of the Royal Society A, 2016, 374(2073):20160110, doi: 10.1098/rsta.2016.0110
Autorzy śledzą ruch kropel po cierniach Copiapoa gigantea, opisanej w pracy jako C. cinerea var. haseltoniana. Mikroskopia, znakowanie wody nanocząstkami i obrazowanie wnętrza pędu pozwalają omówić geometrię ciernia oraz możliwą drogę dopływu wody do rośliny.
Ehleringer J., Mooney H. A., Gulmon S. L., Rundel P., Orientation and its consequences for Copiapoa (Cactaceae) in the Atacama Desert, Oecologia, 1980, 46(1):63-67, doi: 10.1007/BF00346967
Badanie terenowe mierzy kierunek i pochylenie pędów trzech historycznie wyróżnianych taksonów Copiapoa oraz temperaturę ich powierzchni. Model bilansu promieniowania wyjaśnia związek północnej orientacji wierzchołka z ogrzewaniem strefy wzrostu i kwitnienia.
Larridon I., Veltjen E., Semmouri I., Asselman P., Guerrero P. C., Duarte M., Walter H. E., Cisternas M. A., Samain M. S., Investigating taxon boundaries and extinction risk in endemic Chilean cacti (Copiapoa subsection Cinerei, Cactaceae) using chloroplast DNA sequences, microsatellite data and 3D mapping, Kew Bulletin, 2018, 73(4):55, doi: 10.1007/s12225-018-9780-3
Praca porównuje sekwencje chloroplastowe, markery mikrosatelitarne i mapowanie populacji grupy Copiapoa cinerea. Zawiera szczegółowe opisy C. cinerea i jej podgatunków oraz C. gigantea, wraz z analizą ich rozdzielenia i zasięgów.
Villalobo-Lopez A., Peña C. M., Varas-Myrik A., Pillet M., Jahnsen P., Pliscoff P., Goettsch B., Guerrero P. C., Effects of trade and poaching pressure on extinction risk for cacti in the Atacama Desert, Conservation Biology, 2024, 38(5):e14353, doi: 10.1111/cobi.14353
Autorzy oceniają zagrożenie taksonów Copiapoa na podstawie rozmieszczenia i presji na siedliska. Analiza porównuje znaczenie handlu, nielegalnego pozyskiwania roślin i stanu krajobrazu, a część wynikowa podaje liczebność kategorii zagrożenia.
Cordero S., Unamuno B., Escobar C., Vergara M. A., Roselló I., Villarroel J., Guerrero P. C., Copiapoa cacti as multitrophic interaction hubs and thermal refugia in the hyper-arid Atacama Desert, Journal of Arid Environments, 2026, 236:105659, doi: 10.1016/j.jaridenv.2026.105659
Badanie 19 gatunków Copiapoa dokumentuje powiązania z roślinożercami, odwiedzającymi kwiaty, drapieżnikami, porostami i roślinami pasożytniczymi. Obserwacje bezpośrednie, fotopułapki i termografia ukazują również rolę pędów jako schronień termicznych dla zwierząt.
Cayo M., Solís-Cornejo F., Santos A., Zamorano P., Valenzuela B., The Abundance and Distribution of the acdS Gene in Microbial Communities from the Rhizosphere of Copiapoa solaris, a Native Cactus in the Arid Coastal Region of Antofagasta, Chile, Microorganisms, 2025, 13(7):1547, doi: 10.3390/microorganisms13071547
Analiza metagenomów gleby przy korzeniach Copiapoa solaris porównuje trzy stanowiska nadbrzeżnej Atakamy. Opisuje skład mikroorganizmów i występowanie genu acdS kodującego deaminazę ACC, z uwzględnieniem warunków wilgotnościowych i potencjalnych elementów mobilnych.
Romulski T., Copiapoa solaris (Ritter) Ritter, Kaktusy i Inne, 2004, (2):31-41
Opracowanie przedstawia siedlisko, budowę i doświadczenia uprawowe Copiapoa solaris. Omawia podłoże, ruch powietrza, tempo wzrostu, wysiew i szczepienie odrostów.
[Autor nieustalony, Kaktusy i Inne — zeszyt 2, Kaktusy i Inne, 2004, nr 2]
Zeszyt z 2004 roku zachowany w prywatnym archiwum Konrada Szychowskiego. Udostępnione fragmenty obejmują materiały o rodzajach Copiapoa, Neoraimondia, Neowerdermannia, Samaipaticereus.
Romulski T., Kilka uwag na temat Copiapoa calderana ssp. calderana, Kaktusy i Inne, 2005, (6):40-42
Artykuł przedstawia cechy Copiapoa calderana i doświadczenia jej uprawy w Europie. Omawia dobór doniczki i podłoża, oświetlenie, zraszanie, kwitnienie oraz szczepienie.
Lema-Rumińska J., Goncerzewicz K., Gabriel M., Influence of Abscisic Acid and Sucrose on Somatic Embryogenesis in Cactus Copiapoa tenuissima Ritt. forma mostruosa, The Scientific World Journal, 2013, 2013:513985, doi: 10.1155/2013/513985
Doświadczenie dotyczy embriogenezy somatycznej ogrodniczej formy monstrualnej Copiapoa humilis subsp. tenuissima, podanej w tytule jako C. tenuissima. Porównuje rozwój zarodków bezpośrednio na tkance i przez kalus oraz wpływ stężenia kwasu abscysynowego i sacharozy.
Carevic F. S., Barrientos E., Efectos de la introducción de fauna alóctona (Canis familiaris) en ecosistemas áridos: estudio de caso en cactáceas endémicas, Idesia, 2022, 40(2):129-132, doi: 10.4067/S0718-34292022000200129
Badanie z rejonu Freirina porównuje uszkodzenia trzech kaktusów przypisywane zdziczałym psom. Autorzy oceniają rozmiar rozdarć pędów i liczbę uszkodzonych roślin podczas dwóch terminów obserwacji w 2021 roku.