Pęd, korzeń i areole
Dojrzałe, kwitnące pędy badane przez Barthlotta i Porembskiego miały 5–20 mm średnicy, zwykle około 10 mm. Ciało jest spłaszczone lub nisko kuliste, a przy odwodnieniu przyjmuje postać cienkiego dysku. Zgrubiały korzeń palowy może osiągać 3–5 cm długości. Rozgałęzianie prowadzi do powstawania skupień. Autorzy opisali kępy przekraczające 15 cm średnicy i liczące do 150 pędów. [Barthlott i Porembski 1996, s. 161–163]
Gładką powierzchnię przecinają spirale drobnych areoli. Ciernie i wyraźne żebra są nieobecne, natomiast w zagłębionym wierzchołku gromadzą się włoski. Miękisz kory zajmuje dużą część przekroju pędu. Epiderma ma cienkie ściany i kutykulę, a pod nią brak typowej, wzmacniającej hipodermy kolenchymatycznej. Elementy drewna są krótkie i wąskie, ze spiralnymi zgrubieniami. Taki układ pozwala tkankom zmieniać objętość przy utracie i odzyskiwaniu wody. [Barthlott i Porembski 1996, s. 163–165]
Siedliska andyjskie
Zasięg obejmuje południowo-środkową Boliwię i północno-zachodnią Argentynę. Opracowanie z 1996 roku przedstawia stanowiska na wysokościach około 750–3400 m n.p.m., najczęściej 1200–2000 m. Rośliny zajmują szczeliny skał z niewielką ilością drobnego podłoża, często na pionowych, zacienionych powierzchniach. Osłonę mogą zapewniać ściany wąwozu, ekspozycja południowa i sąsiedztwo bromelii. [2-WWW] [Barthlott i Porembski 1996, s. 161–162]
Niewielki pęd korzysta z miejsc, w których bezpośrednie promieniowanie jest ograniczone, a woda może zatrzymywać się w szczelinie. W tej skali znaczenie ma mikrośrodowisko przy skale. Ogólna wysokość stanowiska opisuje tylko część warunków, w których funkcjonuje roślina. [Barthlott i Porembski 1996, s. 162–165]
Odwodnienie i fotosynteza
Średnia gęstość aparatów szparkowych wyniosła około 0,6 mm⁻². Ich rozmieszczenie jest nierównomierne, z koncentracją w osłoniętych włoskami zagłębieniach areoli. Skład izotopowy węgla, δ¹³C około −15,92‰, wskazywał na udział metabolizmu CAM w wiązaniu węgla. Sam pomiar izotopowy integruje wcześniejszą aktywność rośliny, podczas gdy dobowy przebieg wymiany gazowej wymaga osobnych pomiarów. [Barthlott i Porembski 1996, s. 163–164]
Podczas długiego wysuszania masa roślin spadła do około 18% wartości początkowej. Po podaniu wody następowały silne zwiększenie masy, odzyskanie objętości i zazielenienie pędów. Jest to przykład tolerancji głębokiego odwodnienia. Liczba dotyczy masy całej badanej rośliny względem początku doświadczenia. Przebieg badania i czas odzyskiwania uwodnienia opisano w osobnym artykule fizjologicznym. [Barthlott i Porembski 1996, s. 164–165]
Kwiaty, nasiona i rozsiewanie
Drobne, białawe do żółtawych kwiaty rozwijają się w pobliżu wierzchołka i osiągają około 10 mm średnicy. W uprawie autorzy uzyskiwali nasiona bez zewnętrznego zapylania, co uznali za przesłankę samopylności. W obserwowanych populacjach nie stwierdzili odwiedzin zapylaczy. Zakres tych obserwacji pozostawia otwartą częstość obcopylności w szerszym zasięgu gatunku. [Barthlott i Porembski 1996, s. 163–165]
Owoc jest mały i czerwony, a przy dojrzewaniu jego ścianka staje się papierzasta. Nasiona mają owłosioną łupinę i wyraźny wyrostek przyciągający mrówki. W doświadczeniu mrówki przenosiły całe nasiona, natomiast po oddzieleniu wyrostka zabierały sam wyrostek. Taki wynik wskazuje na jego rolę w myrmekochorii, czyli rozsiewaniu przez mrówki. [Barthlott i Porembski 1996, s. 163–166]
Rozmnażanie w kulturach tkankowych
Ivannikov i współautorzy otrzymywali materiał regenerujący z fragmentów sterylnych siewek. U B. liliputana (w tytule pracy zapisana jako B. liliputiana) powstawanie nowych pędów przebiegało przez kalus, czyli tkankę rozwijającą się z eksplantatu. Badano pożywki z cytokininą BAP oraz jej połączeniem z 2,4-D. Rozwój kalusa zależał od światła, a kolejne etapy obejmowały regenerację pędów i ich ukorzenianie lub szczepienie. [Ivannikov i wsp. 2022, s. 1–4]
W hodowli własnokorzeniowej siedlisko wskazuje na znaczenie osłony małego pędu i napowietrzonej szczeliny korzeniowej. Badania tolerancji odwodnienia wyjaśniają przeżywanie suszy, natomiast eksperyment in vitro opisuje odrębny sposób rozmnażania w kontrolowanej kulturze. Szczegóły tych kultur zestawiono w artykule o regeneracji Blossfeldia i Copiapoa. [Barthlott i Porembski 1996] [Ivannikov i wsp. 2022]
Synonimy i nazwy w literaturze
Parodia liliputana · Blossfeldia atroviridis · Blossfeldia campaniflora · Blossfeldia fechseri · Blossfeldia minima · Blossfeldia pedicellata [2-WWW]