Thelocactus

Halda & Panar.

Thelocactus bicolor

Zmienny kaktus pogranicza południowo-zachodniego Teksasu i północno-wschodniego Meksyku. Jego cechy rozpoznawcze obejmują mocne ciernie, żebra podzielone na brodawki oraz duże, różowopurpurowe kwiaty.

Gatunek o wąskiej oszacowanej niszy w porównaniu dziewięciu Thelocactus. Dla użytych stwierdzeń znaczenie miały opady zarówno najwilgotniejszego, jak i najsuchszego kwartału roku.

Meksykański Thelocactus, którego rozkład stanowisk w analizie nisz najsilniej wiązał się z opadem najsuchszego kwartału. Współczesne ujęcie obejmuje również nazwy dawniej wyróżnianych odmian.

Gatunek o silnie wyróżnionym profilu termicznym w porównaniu nisz Thelocactus. Model zbudowano z 11 rekordów, dlatego ocena szerokości odpowiednich warunków wymaga uwzględnienia małej próby.

Meksykański kaktus o spłaszczonych pędach i wyraźnych brodawkach, z białymi lub różowymi kwiatami. Stanowisko odkryte w 2021 r. w Tepezalá udokumentowało obecność gatunku w Aguascalientes i poszerzyło jego znany zasięg ku południowemu zachodowi.

Říha & Busek

Gatunek obejmujący rośliny z żółtymi oraz fioletowo karminowymi kwiatami. U badanej populacji z Querétaro, opisanej jako podgatunek schmollii, owocowanie zależało od zapylenia krzyżowego, a głównymi odwiedzającymi były pszczoły zbierające pyłek.

(Rebut ex Quehl) W.T.Marshall

Gatunek przyjęty odrębnie od Thelocactus rinconensis. W porównaniu nisz wyróżniał się znaczeniem warunków termicznych oraz relatywnie większą wagą rzeźby terenu.

Meksykański gatunek Thelocactus, dla którego w modelowaniu występowania największe znaczenie miały opady najwilgotniejszego kwartału. Powiązanie dotyczy rozkładu użytych stanowisk i regionalnych danych klimatycznych.

Gatunek znany także pod historyczną nazwą Hamatocactus setispinus. Mikroskopia pyłku materiału zachowanego w zielniku ISL wykazała wydłużone, trójbruzdowe ziarna z ziarnistą, perforowaną powierzchnią egzyny.

Gatunek opisany w 2018 r. z północnej Oaxaki. Rośnie na wapiennych ścianach wąskich kanionów i wyróżnia się niewielkimi czerwono purpurowymi kwiatami, słabo zróżnicowanymi cierniami oraz szczegółami budowy nasion.

Gatunek o najwęższej oszacowanej niszy w modelowym porównaniu dziewięciu Thelocactus. Rozkład jego stwierdzeń wiązał się przede wszystkim z relacją dobowych i rocznych zmian temperatury oraz opadem najwilgotniejszego kwartału.