Rapicactus

(Halda & Panar.) M.H.J.van der Meer

Najszerzej rozmieszczony gatunek rodzaju, występujący również wysoko w górach północno-wschodniego Meksyku. Badania porównawcze obejmowały podgatunek nominatywny oraz subsp. hintoniorum. Jego siedliska sięgają od wapiennych podłoży po chłodniejsze miejsca z próchnicą.

Kaktus z gipsowych wzgórz Nuevo León, z większością korpusu i szyjką ukrytymi pod ziemią. Zgrubiały korzeń, liczne białe ciernie promieniste i magentowe kwiaty opisano w pierwotnej publikacji z 1996 r. jako Turbinicarpus booleanus.

Gatunek ze zgrubiałym korzeniem i kulistym korpusem, w dawnych opracowaniach także Turbinicarpus mandragora. Nazwa gatunku obejmuje dziś podgatunek nominatywny oraz subsp. pailanus. Jego nadziemna budowa różni się od częściowo zakopanego Rapicactus booleanus.

Kaktus ze zgrubiałym korzeniem połączonym z częścią nadziemną przez wąski odcinek. Dawniej opisywany jako Turbinicarpus subterraneus. W badaniach anatomicznych wyróżniał się nielicznymi włóknami w głównym drewnie oraz drewnem otoczonym łykiem w wiązkach kory.

Gatunek z Nuevo León i Tamaulipas, historycznie ujmowany także w obrębie Rapicactus subterraneus. W badaniach mikroskopowych wyróżniał się jednowarstwową hipodermą i budową korka odmienną od naprzemiennych warstw pozostałych analizowanych Rapicactus.