Pelecyphora

Pelecyphora abdita (w opracowaniu Escobaria abdita) ma w zestawieniu Řepki i Gebauera niewielką część nadziemną, około 25 mm wysokości i 20 mm szerokości. Brodawki mierzą 10–14 mm. Autorzy opisują kulisto-burakowaty, lekko rozgałęziony korzeń spichrzowy osiągający do 10 cm długości. Znaczna część rośliny pozostaje przez większą część roku poniżej powierzchni gruntu. Odrosty wiązano przede wszystkim z uszkodzeniem wierzchołka.

(J.M.Coult.) D.Aquino & Dan.Sánchez

Niski meksykański kaktus z podłużnymi areolami i układem cierni przypominającym drobne prosionki. Jest gatunkiem typowym Pelecyphora. Jego wolny wzrost skłonił badaczy do opracowania rozmnażania z areoli oraz mikroszczepienia małych fragmentów siewek.

Niewielki, gęsto ocierniony kaktus północnego Meksyku, w dawnych opracowaniach Escobaria chihuahuensis i Coryphantha chihuahuensis. Badanie DNA umieściło go blisko dwóch klasycznych Pelecyphora, a model ekologiczny wskazał potencjalne siedliska w Chihuahua.

(Engelm.) Stock

(Britton & Rose) D.Aquino & Dan.Sánchez

Gatunek o nasionach zawierających nietypową ligninę z przewagą jednostek 5-hydroksyguajakolowych. Publikacja chemiczna opisuje go pod dawną nazwą Escobaria dasyacantha.

(Hester) D.Aquino & Dan.Sánchez

(Quehl) D.Aquino & Dan.Sánchez

Pelecyphora hesteri (w pracy Escobaria hesteri) opisano jako roślinę tworzącą odrosty, z dorosłym pędem około 70 mm wysokości i szerokości. W zestawieniu brodawki osiągają 12–25 mm. Na areolę przypada 14–20 cierni o długości 5–15 mm. Białawe, początkowo przeświecające ciernie z czasem szarzeją, a ich końce mogą być purpurowe.

(Glass & R.A.Foster) D.Aquino & Dan.Sánchez

Meksykański gatunek, którego badane nasiona zawierały nietypowe jednostki ligniny 5H. W pracy z 2013 r. występuje jako Escobaria lloydii.

Gatunek z południowej części Stanów Zjednoczonych i północno-wschodniego Meksyku, dawniej ujmowany w Coryphantha. Rośliny zachowane w kulturze i aklimatyzowane w szklarni posłużyły do porównania profilu związków w korzeniach i częściach nadziemnych metodą chromatografii sprzężonej ze spektrometrią mas.

Pelecyphora minima (w opracowaniu Escobaria minima) została w zestawieniu z 2012 r. opisana z pędem około 25 mm wysokości i 6–17 mm szerokości. Brodawki miały 5–6 mm długości. Na areolę przypadało 14–27 krótkich, mocnych, białych cierni, zwykle o długości 3,5–6 mm. Dla kwiatów podano głęboko różową do purpuroworóżowej barwę, a nasiona miały 0,8–1,0 mm długości.

Badanie Řepki i Gebauera obejmowało dwa materiały Pelecyphora missouriensis. Roślinę z Electric w hrabstwie Park w Montanie oznaczono jako Escobaria missouriensis subsp. missouriensis, a roślinę z Holbrook w hrabstwie Navajo w Arizonie jako subsp. navajoensis. Materiał utrzymywano w uprawie, a dane o jego pochodzeniu podano w tabeli 1. Wszystkie obserwacje anatomiczne odnoszą się do tych dwóch prób.

(W.H.Earle) D.Aquino & Dan.Sánchez

Gatunek południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i północno-wschodniego Meksyku. Dawne Escobaria albicolumnaria, zbadane pod względem ligniny nasion, jest obecnie synonimem jego podgatunku nominatywnego.

Niski kaktus, którego trójkątne brodawki układają się w korpus podobny do szyszki. W starszej literaturze nosi nazwę Encephalocarpus strobiliformis. Jest jednym z dwóch klasycznych meksykańskich Pelecyphora, dla których opracowano wydajne rozmnażanie z areoli.

(Engelm.) D.Aquino & Dan.Sánchez

Gatunek o szerokim zasięgu od południowej Kanady po północny Meksyk. W chemicznym porównaniu nasion materiał dawniej wyróżniany jako Escobaria vivipara arizonica i neomexicana zawierał typową ligninę G/S.

Gatunek z północno-wschodniego Meksyku. Jego badane nasiona łączyły jednostki ligniny 5H z jednostkami syringylowymi, co wyróżniało je w porównaniu chemicznym Cactaceae.