Pereskiopsis porteri

Nazewnictwo i budowa

Przyjęta nazwa to Pereskiopsis porteri (Brandegee ex F.A.C.Weber) Britton & Rose. P. gatesii jest obecnie jego synonimem. Badane rośliny mają trwałe, płaskie, mięsiste liście i stosunkowo twarde, zielone pędy; organy te różnią się intensywnością i rozkładem asymilacji w czasie. [2-WWW] [Martin i Wallace 2000]

Przejście od dnia do nocy

W badaniu z 1987 r., przy temperaturze 25/15°C i dwunastogodzinnym dniu, udział nocy w dobowym pobieraniu CO₂ przez liście wynosił około 6% u roślin dobrze uwodnionych. Po siedmiu dniach suszy wzrósł do 92%, a po czternastu do 97%. Dzienna asymilacja spadła odpowiednio o około 94% i 99% względem stanu wyjściowego. [Nobel i Hartsock 1987]

Bilans wyrażony na jednostkę powierzchni liścia wynosił początkowo 108 mmol CO₂ m⁻² podczas dnia i 7 mmol m⁻² podczas nocy. Po siedmiu dniach suszy wartości wynosiły 6 i 72, a po czternastu 1 i 35. Wzrost udziału nocnego oznacza zatem zmianę strategii wymiany gazowej przy malejącym całodobowym zysku węgla. [Nobel i Hartsock 1987, tab. 1, s. 116]

Porównanie z późniejszym doświadczeniem

Martin i Wallace prowadzili pomiary przy 30/20°C i czternastogodzinnym fotoperiodzie. Ulistnione pędy P. porteri wykazywały zbliżone całkowite pobieranie CO₂ w dzień i w nocy, podczas gdy w innych próbach Pereskiopsis częściej przeważała faza dzienna. Wyniki ilustrują plastyczność fizjologii, związaną z warunkami i stanem roślin. [Martin i Wallace 2000]

Nocne zakwaszenie występowało również w łodygach. Część kwasów powstawała z CO₂ pochodzenia oddechowego, dlatego oznaczenie kwasowości uzupełnia pomiar wymiany z atmosferą. Oba pomiary razem pokazują, ile węgla roślina pozyskuje z otoczenia, a ile czasowo odzyskuje wewnątrz tkanek. [Martin i Wallace 2000]