Nazwa i organy asymilacyjne
POWO przyjmuje Pereskiopsis diguetii (F.A.C.Weber) Britton & Rose; do synonimów należą P. spathulata i P. velutina. W materiale fizjologicznym opisano niewielkie, płaskie, mięsiste liście utrzymujące się na stosunkowo grubych i twardych pędach. Liście i zielona część łodygi pozostają aktywne fotosyntetycznie. [2-WWW] [Martin i Wallace 2000]
Rytm fotosyntezy
W doświadczeniu Martina i Wallace’a maksymalne tempo pobierania CO₂ przez liście wyraźnie przewyższało tempo w samych łodygach. Ulistnione pędy pobierały więcej węgla w ciągu dnia niż nocą, z silnym osłabieniem asymilacji około południa i ponownym wzrostem późnym popołudniem. Materiał utrzymywano przy temperaturze 30/20°C i czternastogodzinnym dniu. [Martin i Wallace 2000]
Same łodygi miały proporcjonalnie większy udział asymilacji nocnej. Nocą rosła też kwasowość obu organów; zestawienie bilansu kwasów z wymianą gazową wykazało udział wewnętrznego recyklingu CO₂. Dzięki temu obraz fizjologii obejmuje trzy składowe: dzienne wiązanie węgla, pobieranie nocne oraz ponowne wykorzystanie produktów oddychania. [Martin i Wallace 2000]
Znaczenie zachowania liści
Silna aktywność liści wyjaśnia, dlaczego stan ulistnienia jest istotną cechą materiału w badaniach wzrostu. Porównanie ulistnionego pędu z odlistnioną łodygą pozwala rozdzielić wkład obu organów. Dane eksperymentalne pokazują ich komplementarne funkcje i powinny być odnoszone do konkretnej fazy rozwoju oraz warunków nawodnienia. [Martin i Wallace 2000]
Synonimy i nazwy w literaturze
Grusonia diguetii · Opuntia diguetii · Opuntia spathulata · Pereskia crassicaulis · Pereskia higuerana · Pereskia spathulata · Pereskiopsis diguetii subsp. spathulata · Pereskiopsis spathulata · Pereskiopsis velutina · Rhodocactus higueranus [2-WWW]