Orbea lutea subsp. lutea

Zakres badania

Praca Shuttlewortha, Johnsona i Jürgensa dotyczy podgatunku typowego Orbea lutea, przyjętego także w POWO. Obserwacje terenowe w Republice Południowej Afryki obejmowały owady odwiedzające kwiaty, ich zachowanie, wymiary głów i struktur kwiatowych, profil zapachu oraz sukces zapylenia. [Shuttleworth i wsp. 2017] [2-WWW]

Mechaniczna selekcja odwiedzających

Do kwiatów przylatywały muchówki kilku rodzin, jednak powtarzalne sondowanie centrum i obecność pollinariów stwierdzono u samic jednego gatunku Atherigona. Najpierw zlizywały drobne krople cieczy z zewnętrznych płatów przykoronka, następnie podążały wzdłuż ich wyniesień ku środkowi. Wewnętrzne płaty kierowały głowę owada ku prowadnicom między pylnikami. [Shuttleworth i wsp. 2017]

Morfometria wykazała dopasowanie niewielkiej głowy Atherigona do przejść w przykoronku. Większe muchy mogły wylądować na kwiecie, lecz miały ograniczony dostęp do miejsca umożliwiającego podjęcie i osadzenie pyłkowiny. To przykład specjalizacji osiąganej na etapie kontaktu z narządami rozrodczymi, mimo przywabiania szerszej grupy owadów. [Shuttleworth i wsp. 2017]

Zapach i reakcja czułka

W zapachu dominowały lotne związki siarki, w tym disiarczek i trisiarczek dimetylu, z dużą zmiennością udziałów pozostałych składników. W badaniu elektroantenograficznym pojedynczej samicy Atherigona uzyskano wyraźną odpowiedź czułka na trisiarczek dimetylu. Ten pomiar dokumentuje wykrywanie substancji przez receptor, uzupełniając obserwacje zachowania w naturze. [Shuttleworth i wsp. 2017]

Nektar i transport pyłku

Na kwiatach obserwowano bardzo małe krople cieczy interpretowanej jako nektar. Owady pobierając płyn, przesuwały aparat gębowy w obrębie struktur odpowiedzialnych za transport pyłku. Autorzy mierzyli osobno usuwanie pollinariów, osadzanie pyłkowin i owocowanie; dopiero zestawienie tych etapów pozwala opisać efektywność procesu. [Shuttleworth i wsp. 2017]