Edithcolea grandis

Kwiat i przykoronek

Kwiaty osiągają w opisanym materiale około 10–14 cm średnicy. W środku korony znajduje się zagłębienie, do którego prowadzi pierścieniowe wyniesienie i rozbudowany przykoronek. Wąskie dojście skupia aktywność owada przy gynostegium. Pyłkowiny są przenoszone w pakietach, połączonych z aparatem czepnym. [Meve i wsp. 2026]

Obserwacje w Tanzanii

Badania prowadzono w populacji około 65 roślin na obszarze około 1500 m² na wschód od Moshi. Dwa dni obserwacji przypadały na 9 i 12 marca 2018 r.; wyniki opublikowano osiem lat później. W tym miejscu kwiaty odwiedzały i zapylały wyłącznie stwierdzone samice Musca xanthomelas. Rozpoznanie zapylacza oparto na zachowaniu oraz obecności przenoszonych pyłkowin. [Meve i wsp. 2026]

W próbie dziesięciu kwiatów 70% miało osadzoną pyłkowinę. Oszacowana efektywność transportu wynosiła 61,5%: taki udział usuniętych pyłkowin znaleziono następnie w prowadnicach kwiatów. Jest to wskaźnik przemieszczenia pyłku w małej próbie, wyrażony względem pyłkowin usuniętych, odrębny od odsetka zapylonych kwiatów. [Meve i wsp. 2026]

Nietypowy profil lotny

Skład zapachu oznaczono na osobnym materiale: jednym kwiecie rośliny uprawianej w Niemczech. Wśród głównych składników znalazły się izomaślan p-krezylu, maślan p-krezylu, δ-kadinen, α-kopaen i pentadekan. Autorzy odnotowali izomaślan p-krezylu po raz pierwszy jako składnik zapachu kwiatowego. [Meve i wsp. 2026]

Hipoteza naśladowania rany

Dorosłe samice zapylającej muchy korzystają m.in. z krwi i wydzielin dostępnych w ranach zwierząt. Autorzy zestawili tę biologię z wyglądem centralnego zagłębienia kwiatu i jego zapachem, proponując naśladowanie źródła pokarmu. Zaobserwowano także pojedyncze jajo muchy przy gynostegium, co dopuszcza udział sygnałów związanych z miejscem składania jaj. Funkcja poszczególnych związków zapachowych pozostaje hipotezą do sprawdzenia eksperymentalnego. [Meve i wsp. 2026]