Cumulopuntia dimorpha

Budowa i zmienność

Rośliny tworzą luźne, rozgałęzione skupienia do około 30 cm wysokości i mają korzenie włókniste. Człony mogą być kulistawe, jajowate, podłużne lub wrzecionowate. Areole są rozmieszczone na ich powierzchni dość równomiernie, a silniejsze ciernie koncentrują się częściej w górnej części. W zbadanym materiale ciernie były przeważnie proste. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Dwie formy wzrostu wiązano z wysokością stanowiska. Na niższych stanowiskach, około 1900–3300 m, częstsze były luźne krzewinki z wydłużonymi członami; wyżej rosły również mniejsze, luźno poduszkowe rośliny o krótszych członach, osłonięte przez skały lub inne rośliny. Obserwacje terenowe potwierdzają, że wrzecionowaty człon mieści się w naturalnej zmienności opisanego taksonu. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Siedlisko

W Arequipie gatunek notowano od 1900 do 3660 m, w licznych dolinach i na stokach, m.in. w obrębie Batolito de la Caldera. Zajmuje podłoża piaszczyste i kamieniste, łagodne lub umiarkowanie nachylone, często w sąsiedztwie sucholubnych krzewów i innych kaktusów. Rewizja wskazuje na występowanie w Peru i Chile. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Kwiaty, owoce i fenologia

Kwiaty otwierają się za dnia, są żółte i mogą pomarańczowieć w trakcie więdnięcia. Owoc ma suchą komorę nasienną. W badanych populacjach kwitnienie przypadało na lipiec–październik, owocowanie na listopad–styczeń. Odnotowano odwiedziny błonkówek, chrząszczy, motyli i sporadycznie kolibrów. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Historia nazwy

Autorzy rewizji z 2020 r. opublikowali kombinację Cumulopuntia dimorpha i wyznaczyli neotyp dla pierwotnej nazwy Opuntia dimorpha. W starszych opracowaniach roślina występuje także jako Tephrocactus dimorphus. Przy porównaniu z szeroko ujmowaną C. sphaerica istotne są cechy członów, owoców i osłon nasiennych. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020] [2-WWW]