Cumulopuntia corotilla

Budowa populacji opisanych jako C. corotilla

W wąskim ujęciu rewizji z 2020 r. rośliny tworzyły niskie, zwarte poduszki do około 20 cm wysokości i 40 cm średnicy, z grubym korzeniem spichrzowym. Człony były jajowate do wydłużonych, z areolami skupionymi głównie w górnej części. Liczba cierni była zmienna, od form niemal bezcierniowych do uzbrojonych w kilka wyraźnych cierni na areolę. Kwiaty miały bladożółty okwiat, zmieniający odcień podczas starzenia. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Yura i zbocza Misti

Populacje określone w tej pracy jako C. corotilla rosły w rejonie Yura na 3000–3820 m, m.in. w zbiorowiskach z trawą Jarava ichu. Kwitnienie obserwowano od sierpnia do października, owocowanie od listopada do lutego. Dane te odnoszą się do badanych stanowisk w Arequipie. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020]

Osobno opisane C. mistiensis (obecnie synonim C. corotilla) rosły m.in. u podnóży Misti i Pichu Pichu na 3000–3732 m. Miały także gruby korzeń, zmienny kształt członów i często pomarańczowe kwiaty. Rośliny towarzyszyły trawom, zaroślom i zbiorowiskom z Polylepis. Zestawienie obu opisów ujawnia zakres zróżnicowania, który bywał dawniej rozdzielany na dwa gatunki. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020] [2-WWW]

Identyfikacja i nazwy

Do oznaczenia przydatny jest cały zestaw cech: korzeń, pokrój, rozmieszczenie areoli, budowa owocu i porównanie z materiałem typowym. Sama liczba cierni jest zmienna nawet w obrębie populacji. Nazwy Tephrocactus corotilla i T. mistiensis pozostają ważnymi hasłami przy odczytywaniu starszej literatury i etykiet kolekcyjnych. [Pauca-Tanco i Quipuscoa 2020] [2-WWW]