Forma geofityczna
W porównaniu Larridon i współautorów C. hypogaea ma mały, zaokrąglony pęd, zgrubiały korzeń palowy i szarozieloną powierzchnię zbliżoną barwą do podłoża. Uzbrojenie jest zredukowane, od bardzo małych cierni do ich braku. Znaczna część objętości rośliny pozostaje związana z podziemnymi tkankami spichrzowymi. [Larridon i wsp. 2015, s. 1515]
Taki zestaw cech przypomina C. laui. Obie rośliny porównano również pod względem delikatnych włosków w kątach łusek osłony kwiatu. Analiza sekwencji chloroplastowych rozdzieliła jednak te gatunki na odleglejsze gałęzie rodzaju. Zbliżony pokrój jest więc interpretowany jako konwergencja, czyli niezależne uzyskanie podobnej organizacji. [Larridon i wsp. 2015, s. 1515–1517]
Występowanie i nazwa
POWO podaje południowo-zachodnią Antofagastę i północno-zachodnią Atacamę w Chile. Przyjęta nazwa Copiapoa hypogaea pochodzi z opisu Rittera z 1960 roku. Baza wyróżnia dwa podgatunki, nominatywny i cobrensis. [2-WWW]
Copiapoa laui (dawniej C. hypogaea subsp. laui) jest dziś ujmowana jako osobny gatunek. Starsza kombinacja zachowuje znaczenie przy identyfikacji materiału w publikacjach. [2-WWW]
Copiapoa humilis subsp. tenuissima (dawniej również C. hypogaea subsp. tenuissima) należy w obecnym ujęciu do innego gatunku. Oba taksony mają odrębne karty w atlasie. [2-WWW]
| Nazwa w literaturze | Karta w atlasie |
|---|---|
| C. hypogaea subsp. laui | Copiapoa laui POWO [2-WWW] |
| C. hypogaea subsp. tenuissima | Copiapoa humilis subsp. tenuissima POWO [2-WWW] |
Synonimy i nazwy w literaturze
Pilocopiapoa hypogaea [2-WWW]