Copiapoa humilis subsp. tenuissima

Nazwa i badany materiał

Aktualna nazwa to Copiapoa humilis subsp. tenuissima. Starsze kombinacje obejmują C. tenuissima i C. hypogaea subsp. tenuissima. Zmiana ujęcia łączy te nazwy z jednym podgatunkiem, a nazwę formy ogrodniczej podaje się dodatkowo. [2-WWW]

W doświadczeniu Lemy-Rumińskiej i współautorów materiał opisano jako C. tenuissima forma monstruosa. Rośliny miały bardzo ciemną epidermę, białe, wełniste areole i były pozbawione cierni. Cechy te identyfikują użyty materiał hodowlany. Autorzy analizowali jego regenerację przez zarodki somatyczne, powstające z komórek ciała rośliny. [Lema-Rumińska i wsp. 2013, s. 1–2]

Zarodki somatyczne i kalus

Badano dwa przebiegi regeneracji. W embriogenezie bezpośredniej zarodki rozwijały się na zorganizowanej tkance. W pośredniej etapem wyjściowym był kalus. Takie rozdzielenie pozwalało porównać wpływ pożywki na wydłużanie zarodków i na przyrost masy tkanki regenerującej. [Lema-Rumińska i wsp. 2013, s. 1–3]

Do pożywek dodawano kwas abscysynowy, ABA. Niskie stężenia, do 1 µM, sprzyjały wydłużaniu zarodków w badaniu embriogenezy bezpośredniej, a stężenia 10–100 µM hamowały rozwój i powodowały utratę turgoru. W regeneracji przez kalus ważny był również udział sacharozy. Zwiększenie jej stężenia wiązało się z większą liczbą zarodków i przyrostem świeżej masy kalusa. [Lema-Rumińska i wsp. 2013, s. 3–6]

Znaczenie dla rozmnażania

Doświadczenie pokazuje, że etap rozwoju tkanki zmienia jej odpowiedź na tę samą substancję. Kalus, zarodek kulisty i wydłużający się zarodek są biologicznie odmiennymi materiałami. W artykule porównawczym zestawiono tę drogę namnażania z organogenezą Blossfeldia liliputana. [Lema-Rumińska i wsp. 2013] [Ivannikov i wsp. 2022]