Copiapoa humilis

Budowa i zróżnicowanie

W opracowaniu z 2015 roku grupę C. humilis charakteryzują pędy kuliste, pojedyncze lub słabo rozgałęzione, dochodzące do około 7,5 cm średnicy. Żebra są rozczłonkowane na wyraźne, stożkowate brodawki. Pod powierzchnią znajduje się zgrubiały korzeń palowy. [Larridon i wsp. 2015, s. 1514–1515]

Wygląd brodawek i uzbrojenia różni się między podgatunkami. POWO przyjmuje obecnie pięć jednostek tej rangi. Dla C. humilis subsp. tenuissima dostępna jest osobna karta, ponieważ materiał określany w starszych pracach jako C. tenuissima wiąże się właśnie z tym taksonem. [2-WWW]

Granice gatunku w literaturze

Przyjęta nazwa to Copiapoa humilis (pierwotnie Echinocactus humilis). W analizie z 2015 roku oddzielono od niej C. australis, opisywaną wcześniej jako C. humilis subsp. australis. Przemawiały za tym zarówno odmienności morfologiczne, jak i położenie materiału w drzewie chloroplastowym. [2-WWW] [Larridon i wsp. 2015]

W porównaniu z C. australis typowa C. humilis ma bardziej wydatne brodawki. Wynik molekularny umieszczał C. laui blisko tej grupy, pomimo wcześniejszego łączenia jej z C. hypogaea. Takie rozdzielenie nazw porządkuje przypisywanie danych o budowie i rozmnażaniu. [Larridon i wsp. 2015]

Zakres doświadczeń z regeneracją

Badania embriogenezy somatycznej dotyczyły ogrodniczej formy monstrualnej podgatunku tenuissima. Autorzy opisali ciemną epidermę, brak cierni i białe areole badanego materiału. Te cechy oraz odpowiedź na pożywki odnoszą się do tej konkretnej formy. Szczegółowy przebieg doświadczenia przedstawiono w artykule o regeneracji. [Lema-Rumińska i wsp. 2013]