Copiapoa cinerea subsp. columna-alba

Cechy diagnostyczne

Pęd na ogół pozostaje pojedynczy i rozgałęzia się rzadko. Liczba żeber dochodzi do 40, wyjątkowo 50. Żebra są stosunkowo płaskie, lekko faliste, do około 1 cm szerokości. Nadają powierzchni gęściej prążkowany wygląd niż u typowej C. cinerea. [Larridon i wsp. 2018, opis podgatunku columna-alba]

W opisie porównawczym kwiaty wyróżniają się brakiem czerwonych zakończeń i pasów na zewnętrznych elementach okwiatu, charakterystycznych dla podgatunku nominatywnego. Nasiona są przeciętnie mniejsze. Cechy te oceniano łącznie z pokrojem i geografią. [Larridon i wsp. 2018]

Zasięg i siedlisko

Podgatunek występuje w nadbrzeżnym pasie między obszarami na południe od Taltal i na północ od Chañaral. Opracowanie z 2018 roku wskazuje zwłaszcza piaszczyste doliny i równiny nadbrzeżne. Aktualna nazwa w POWO to Copiapoa cinerea subsp. columna-alba. [Larridon i wsp. 2018] [2-WWW]

Pomiary pochylenia i temperatury

Ehleringer i współautorzy badali Copiapoa cinerea subsp. columna-alba (w publikacji C. columna-alba). W próbie 100 roślin z Pan de Azúcar 93 miały kierunek pochylenia w granicach 20° od północy. Średni kąt osi pędu względem poziomu wyniósł 51,9°, przy odchyleniu standardowym 8,6°. [Ehleringer i wsp. 1980, tabela 1, s. 64–65]

Pomiary z 12 września 1978 roku wskazały silne ogrzewanie szczytowej strefy pędu. Temperatura wierzchołka przez dużą część dnia wynosiła około 30–40°C, podczas gdy powietrze miało około 13–20°C. Model promieniowania wiązał taki bilans z kierunkiem i kątem ustawienia powierzchni szczytowej. W artykule tematycznym zestawiono dane terenowe i wyniki modelu. [Ehleringer i wsp. 1980, s. 65–67]