Pereskia weberiana

Pochodzenie i tożsamość

POWO podaje Boliwię jako naturalny zasięg i sezonowo suchy biom tropikalny jako główny typ środowiska. Rhodocactus antonianus jest ujęty wśród synonimów. Leuenberger wiązał tę dawną nazwę z rośliną o niepewnym pochodzeniu w kolekcji, którą później rozpoznano jako Pereskia weberiana. [2-WWW] [Leuenberger 2008]

Pokrój i odróżnienie od Pereskia diaz-romeroana

Krzew osiąga zwykle 1–3 m wysokości i rozgałęzia się także od nasady. Wydłużone pędy mogą przewieszać się łukowato. Liście mają najczęściej 2,5–6 cm długości i 1–3 cm szerokości, ale na silnych przyrostach w uprawie bywają większe. W korzeniach powstają znaczne zgrubienia spichrzowe, opisane u okazów kolekcyjnych. [Leuenberger 1986, opis Pereskia weberiana]

Różowe lub białawe kwiaty mają około 17–25 mm średnicy, wyjątkowo więcej, i utrzymują się jeden lub dwa dni. Dno kwiatowe nie jest otulone tak gęstymi długimi włoskami jak u Pereskia diaz-romeroana. Nitki pręcików są białawe lub bladoróżowe. U podobnego gatunku ich zabarwienie jest zwykle znacznie intensywniejsze. Ta kombinacja cech jest bardziej użyteczna niż sama różowa barwa listków okwiatu. [Leuenberger 1986, opis Pereskia weberiana]

Dojrzałe owoce są ciemne do czarnych i zawierają drobne nasiona długości około 1,8–2,1 mm. Stanowiska monograficzne pochodzą z suchych, otwartych lasów dorzecza Beni w Boliwii, na wysokości około 1100–1900 m. Kwitnienie odnotowano od lipca do października, a owoce dojrzewały kilka tygodni później. [Leuenberger 1986, opis Pereskia weberiana]

Historia etykiety kolekcjonerskiej

Wczesne informacje o pochodzeniu okazu opisanego jako Rhodocactus antonianus zmieniały się w kolejnych publikacjach. Leuenberger wskazywał także brak zachowanego typu przy wprowadzaniu tej nazwy. Historia dobrze pokazuje różnicę między rośliną istniejącą w uprawie, informacją na jej etykiecie i formalnie udokumentowaną nazwą. [Leuenberger 2008]

Żywy korzeń i odtworzenie pędu

Przy omawianiu korzeni spichrzowych Leuenberger przywołał odłączone zgrubienia Pereskia weberiana, które utrzymywały żywe tkanki, ale nie odtwarzały pędów. Podobną sytuację opisał u Leuenbergeria zinniiflora. Zapas substancji i wody w korzeniu nie wystarcza do uznania go za skuteczny materiał do rozmnażania całej rośliny. [Leuenberger 2008]