Pereskia violacea

Nazwa i występowanie

POWO przyjmuje nazwę Pereskia violacea i wskazuje brazylijskie stany Espírito Santo oraz Minas Gerais. Gatunek jest krzewem lub drzewem sezonowo suchych tropików. Nazwy Pereskia grandifolia var. violacea, P. grandifolia subsp. violacea i Rhodocactus grandifolius subsp. violaceus odnoszą się do tego samego taksonu w dawnych ujęciach. [2-WWW]

Cechy diagnostyczne i siedlisko

W pierwotnym opisie odmiany podano krzewy około 2–4 m wysokości. Liście są wydłużone, ciemnozielone, dość mięsiste i zwykle wyraźnie zaostrzone, ze szczytem odgiętym ku dołowi. Najbardziej czytelne cechy dotyczą jednak żywych pąków. Podsadki są ciemnopurpurowe do intensywnie purpuroworóżowych, grube i odgięte, przez co jeszcze przed otwarciem kwiatu mogą przypominać jego barwny okwiat. [Leuenberger 1986, opis Pereskia grandifolia var. violacea]

Wewnętrzne listki okwiatu osiągają przeważnie 10–15 mm, czasem 18 mm. Barwa waha się od jasnoróżowej do purpuroworóżowej, a pylniki są jasnożółte. W odróżnieniu od Pereskia grandifolia podsadki pozostają wyraźnie purpurowe już w pąku. Kształt dojrzałego owocu bywa wąsko odwrotnie trójkątny, a jego szczytowe zagłębienie jest niewielkie. [Leuenberger 1986, opis Pereskia grandifolia var. violacea]

Leuenberger dokumentował stanowiska na wysokości około 600–1400 m, w strefie przejściowej lasu i drzewiastego cerrado, określanego jako cerradão, oraz w lasach wtórnych. Część roślin w pobliżu domów pochodziła z nasadzeń. Kwitnienie obserwowano od września do kwietnia, a owoce w kwietniu. Te dane odnoszą się do miejscowych warunków Espírito Santo i Minas Gerais. [Leuenberger 1986, opis Pereskia grandifolia var. violacea]

Barwa i zmienność kwitnienia

Leuenberger opisał rośliny o purpuroworóżowych podsadkach i pąkach oraz zmiennym wyglądzie kwiatów między okazami uprawowymi. Na rozgałęzionych zespołach rozrodczych jednocześnie można było obserwować kwiaty i owoce w różnych stadiach. Opis pochodzi z okresu, gdy roślinę traktowano jeszcze jako takson niższej rangi w obrębie Pereskia grandifolia. [Leuenberger 2008]

Oddzielenie danych od Pereskia grandifolia

Praca o kiełkowaniu z 2016 roku podaje nazwę Pereskia grandifolia, ale nie wykazuje, że materiał należał do dawnego podgatunku violacea. Jej wartości procentowe i wskazania temperatury pozostają więc w karcie P. grandifolia. Rozdzielenie nazw zachowuje użyteczność starszych źródeł bez przypisywania wyników roślinie, której tożsamości w doświadczeniu nie potwierdzono. [Souza i wsp. 2016] [2-WWW]