Pereskia stenantha

Występowanie i nazwa

POWO przyjmuje Pereskia stenantha i podaje sezonowo suche siedliska stanów Bahia oraz Minas Gerais. W literaturze po podziale Asai i Miyaty występuje również kombinacja Rhodocactus stenanthus. Zmiana końcówki epitetu wynika z formy nazwy rodzajowej, a oba zapisy dotyczą tego samego gatunku. [2-WWW] [Asai i Miyata 2016]

Wymiary kwiatu, owoce i nasiona

Ulistniona roślina bardzo przypomina Pereskia bahiensis, dlatego oznaczenie z samych gałązek jest trudne. Kwiaty są natomiast wyraźnie węższe, około 20–35 mm długości i 10–20 mm szerokości. Ich grube, wzniesione listki okwiatu mają odcień pomarańczowy na zewnątrz i różowawy od strony wnętrza. Są zebrane w zespoły liczące do kilkunastu kwiatów. [Leuenberger 1986, opis Pereskia stenantha]

W górnej części miseczkowatej osi kwiatu znajduje się wyraźna strefa nektarnikowa. Wydłużony wygląd powstaje głównie przez ułożenie listków okwiatu, które tylko nieznacznie rozchylają się na końcu. Dojrzałe owoce są zielonkawe do żółtawych, długości 3–7 cm i szerokości 2–6 cm. Czarne nasiona mają około 4,5–5,5 mm długości. Budowa owocu zachowuje podobieństwo do Pereskia bahiensis mimo silnie odmiennego sposobu otwierania kwiatu. [Leuenberger 1986, opis Pereskia stenantha]

Kwiat o wzniesionych listkach okwiatu

Listki okwiatu pozostają uniesione i blisko siebie, a wewnątrz kwiatu znajduje się wyraźna komora nektarowa. Wrażenie rurki powstaje przez ułożenie listków. Leuenberger odróżniał tę budowę od wykształcenia długiej rurki kwiatowej charakterystycznej dla wielu innych kaktusów. Różnica dotyczy organu tworzącego kształt kwiatu, a nie tylko jego wyglądu z zewnątrz. [Leuenberger 2008]

Interpretacja sposobu zapylania

Budowę kwiatu interpretowano jako przystosowanie do zapylania przez kolibry. Przywołane opracowanie opisuje przede wszystkim cechy morfologiczne i nektarową część kwiatu. Nie przedstawia kontrolowanego porównania skuteczności różnych zapylaczy, dlatego interpretację pozostawiono na tym poziomie. Porównanie z bliską Pereskia bahiensis pokazuje, jak odmienne mogą być kwiaty spokrewnionych gatunków. [Leuenberger 2008]