Pereskia sacharosa

Pochodzenie i historyczne oznaczenia

Naturalny zasięg obejmuje Boliwię, zachodnio-centralną Brazylię, Paragwaj i północną Argentynę. Gatunek jest związany z sezonowo suchym biomem tropikalnym. Wśród synonimów POWO wymienia Pereskia moorei, P. saipinensis i P. sparsiflora. [2-WWW]

Leuenberger zwrócił uwagę na niejednorodność materiału rozprowadzanego pod numerem polowym FR 640. Nazwę Pereskia sparsiflora wiązał z P. sacharosa, ale niektóre rośliny z Paragwaju przypisywał raczej P. nemorosa. Sam wspólny numer polowy nie wystarcza więc do połączenia wszystkich obserwacji kolekcjonerskich w jeden rekord gatunku. [Leuenberger 2008]

Budowa i odróżnienie od podobnych gatunków

Liście są mięsiste, zwykle odwrotnie jajowate, długości 3–12 cm i szerokości 2–7 cm. Mogą być płaskie albo złożone wzdłuż nerwu środkowego, przyjmując łódkowaty wygląd. Na starszych areolach obok cierni powstają liście krótkopędowe. Rozmiary liści i liczba cierni różnią się między silnym przyrostem a gałązką kwiatową. [Leuenberger 1986, opis Pereskia sacharosa]

Różowe kwiaty mają 3–7 cm średnicy i rozwijają się pojedynczo lub w niewielkich zespołach. Włoski górnych areoli dna kwiatowego mogą dochodzić do 10–15 mm. Owoce są gruszkowate do kulistawych, około 4–5 cm długości i szerokości, zielone do żółtawych. Liczne czarne, błyszczące nasiona mają 3,2–4,2 mm długości. Przy rozróżnianiu z Pereskia nemorosa pomocne jest zestawienie szerszych liści z budową kwiatu, zwłaszcza obecnością włoskowatych elementów między okwiatem a pręcikami u tego drugiego gatunku. [Leuenberger 1986, opis Pereskia sacharosa]

Stanowiska opisano w niskich, otwartych suchych lasach Chaco i wzdłuż wschodnich Andów, w Boliwii także do około 2500 m. Główny okres kwitnienia w materiale monograficznym przypadał od października do lutego, a dojrzewania owoców od stycznia do maja. [Leuenberger 1986, opis Pereskia sacharosa]

Cięcie i odnawianie ulistnienia

W szklarni Berlin-Dahlem gatunek prowadzono jako żywopłot. Po przycięciu rozwijały się boczne pędy z areoli, a na starszej części gałęzi odnawiały się liście krótkopędowe. Dokumentacja pokazuje zdolność rozkrzewiania po skróceniu pędu. Dla uprawy pojemnikowej uzasadnia to prowadzenie rośliny przez cięcie gałęzi z zachowanymi areolami. Nie ustala jednak optymalnej częstotliwości zabiegu ani jego wpływu na obfitość kwitnienia. [Leuenberger 2008, ryc. 41–44]

Badania zastosowań

Badania materiału tego gatunku przedstawiono w opracowaniu Ekstrakt Pereskia sacharosa w modelu odpowiedzi zapalnej, w dziale „Biotechnologia i zastosowania”. [Prado-Fernández i wsp. 2024]