Pereskia nemorosa

Zasięg i dawne nazwy

Naturalny zasięg obejmuje południową Brazylię, Paragwaj, Urugwaj i północno-wschodnią Argentynę. POWO wiąże gatunek z biomem subtropikalnym. Wśród nazw synonimicznych znajdują się Rhodocactus nemorosus, Pereskia amapola i Pereskia argentina. [2-WWW]

Rozpoznawanie rośliny i kwiatu

Krzew osiąga zwykle 3–5 m, wyjątkowo około 8 m. Liście są najczęściej ponad dwa razy dłuższe niż szerokie, zwykle 4–14 cm długości i 2–6 cm szerokości. Ich kształt zmienia się w ciągu sezonu i między typami pędów. Wąskie liście same w sobie nie uzasadniają wyróżniania osobnej odmiany. [Leuenberger 1986, opis Pereskia nemorosa]

Różowy kwiat ma zwykle 4–7 cm średnicy, niekiedy do 9 cm. Długie włoski wyrastają z areoli na zewnętrznej stronie części niosącej kwiat. Dodatkowo między listkami okwiatu a pręcikami występują kędzierzawe, włoskowate elementy interpretowane jako prątniczki, czyli przekształcone pręciki. Ta druga strefa owłosienia pomaga odróżnić gatunek od podobnej Pereskia sacharosa. Owoce osiągają około 4–6 cm długości, a nasiona 4,5–5 mm. [Leuenberger 1986, opis Pereskia nemorosa]

Monografia dokumentuje skraje lasów, zarośla i zbiorowiska wtórne w wilgotniejszej, częściowo sezonowo bezlistnej roślinności południowej Ameryki Południowej. Kwiaty odnotowywano od października do marca, owoce od listopada do kwietnia, a częściowe zrzucanie liści od maja do sierpnia. Przebieg sezonu różni się od warunków suchego Chaco. [Leuenberger 1986, opis Pereskia nemorosa]

Rdzeń, drewno i skórka pędu

W obserwowanych młodych pędach Leuenberger opisał duży rdzeń, stosunkowo słabo rozbudowany cylinder drewna i cienką korę pierwotną. Skórka była pozbawiona aparatów szparkowych, chociaż peryderma, czyli wtórna tkanka okrywająca, rozwijała się późno. Ta kombinacja cech stanowi ważny wyjątek wobec prostego łączenia późnego korkowacenia z obecnością aparatów szparkowych. [Leuenberger 2008]

Rozgałęzianie przy kwiatach

Przy podsadkach kwiatu obserwowano długie włoski w areolach. Z okolic dna kwiatowego mogły wyrastać kolejne, boczne kwiaty. Opis wskazuje, że część niosąca kwiat zachowuje cechy osi pędowej, której areole uczestniczą w dalszym rozwoju. Z tego powodu dojrzały zespół kwiatów i owoców może być bardziej rozgałęziony niż początkowy pąk. [Leuenberger 2008]

Materiał mieszany w kolekcjach

Niektóre rośliny z Paragwaju rozprowadzane pod numerem FR 640 Leuenberger wiązał z Pereskia nemorosa, mimo że inny materiał tego numeru odpowiadał P. sacharosa. Przy takich okazach warto zachować dokładną informację o pochodzeniu konkretnej partii. Historycznej etykiety z numerem nie należy automatycznie utożsamiać z jednoznacznym oznaczeniem całej serii. [Leuenberger 2008]