Pereskia bahiensis

Zasięg i podgatunki

Gatunek występuje od stanu Bahia po północną część Minas Gerais. POWO zalicza jego siedliska do sezonowo suchych tropików i przyjmuje dwa podgatunki, Pereskia bahiensis subsp. bahiensis oraz P. bahiensis subsp. minensis. Są one uwzględnione w indeksie taksonomicznym. Nazwa Rhodocactus bahiensis jest synonimem na poziomie gatunku. [2-WWW]

Liście, kwiaty i owoce

Opis z 1986 roku, sporządzony przed wydzieleniem podgatunku minensis, przedstawia krzewy i niewielkie drzewa 1–6 m wysokości. Liście osiągają zwykle 5–12 cm długości i 2–7 cm szerokości. Wraz z wiekiem areola może zwiększać liczbę cierni, a na skróconych pędach powstają kolejne liście. [Leuenberger 1986, opis Pereskia bahiensis]

Różowe kwiaty mają około 4–7 cm średnicy i otwierają się na jeden dzień. Są zebrane zwykle po 2–12. Mięsiste owoce osiągają 3–6 cm długości i 3–5 cm szerokości, a nasiona około 3,8–5,5 mm długości. Kwiat otwiera się szeroko, co wyraźnie odróżnia go od wąskiego, niemal zamkniętego kwiatu Pereskia stenantha, przy dużym podobieństwie części wegetatywnych obu gatunków. [Leuenberger 1986, opis Pereskia bahiensis]

Wieloletnia aktywność areoli

Leuenberger opisał liście rozwijające się ze starych areoli na bardzo skróconych pędach. Brachyblast zachowuje zdolność wzrostu mimo niewielkiego wydłużania osi. Dzięki temu ulistnienie może pojawiać się na części gałęzi utworzonej wcześniej. Cecha była później wykorzystywana w uzasadnieniu odrębności grupy Rhodocactus. [Leuenberger 2008] [Asai i Miyata 2016]

Kwiaty i rośliny użytkowane jako ogrodzenia

Pereskia bahiensis jest blisko porównywana z P. stenantha, której bardziej zamknięty kwiat ma wyraźną komorę nektarową. Leuenberger dokumentował także P. bahiensis w żywych ogrodzeniach w stanie Bahia. Taka obserwacja potwierdza lokalne użytkowanie rośliny, lecz sama nie ustala tempa wzrostu ani terminów cięcia w warunkach polskiej szklarni. [Leuenberger 2008]

W starszej monografii stanowiska z Bahii opisano na wysokości około 400–900 m w caatindze. Rośliny okresowo zrzucały liście, a kwitnienie odnotowywano od października do kwietnia. Żywe ogrodzenia zakładano z długich fragmentów pędów i utrzymywano przez cięcie. Jest to udokumentowane terenowo rozmnażanie wegetatywne, bez porównawczego testu długości sadzonek, podłoża i stopnia ukorzenienia. [Leuenberger 1986, opis Pereskia bahiensis]