Plansze botaniczne
Nowe plansze z objaśnieniami paneli i odniesieniami do literatury.
Ilustracje poglądowe z udostępnionych materiałów. Podpisy wskazują zakres uproszczeń i ewentualne nieścisłości. Kliknięcie obrazu otwiera go w pełnym rozmiarze.
Wyświetlono 1–12 z 59 wyników
Przekrój poprzeczny pędu
Plansza przedstawia organizację mięsistego pędu. Zieleń przy obwodzie oznacza obszar asymilacyjny, a jasna tkanka położona głębiej — obszar magazynowania wody. Układ przewodzący otacza rdzeń. [Mauseth 2006]
To model budowy. Proporcje tkanek, ciągłość warstwy podskórkowej i rozmieszczenie dodatkowych wiązek w korze różnią się między kaktusami.
Powiększ planszę ↗
Areola i rozwój cierni
Po lewej pokazano położenie cierni promienistych i centralnych. Środkowy panel łączy areolę z tkankami pędu, a prawy przedstawia wydłużone, twarde komórki dojrzałego ciernia. Areola jest skróconym pędem, z którego rozwijają się także włoski i inne struktury. [Mauseth 2006] [Silva i wsp. 2020]
Informacja o braku drewna i łyka dotyczy zwykłych cierni. Wyspecjalizowane glochidia wydzielnicze opisane u dwóch gatunków mają unaczynioną nasadę — pokazano je na osobnej planszy.
Powiększ planszę ↗
Glochidium opuncji
Duży panel po lewej wskazuje położenie glochidiów w areoli. Pośrodku pokazano pojedyncze glochidium z zadziorami skierowanymi ku nasadzie. Po prawej znajdują się powiększenia pęczka, powierzchni trzonu i podstawy. [Robinson 1974]
Rysunek jest powiększeniem poglądowym, bez skali pomiarowej. Kształt podstawy i układ komórek na powierzchni nie są identyczne u wszystkich opuncjowych.
Powiększ planszę ↗
Budowa, rozmieszczenie i typy cierni
Górne panele zestawiają widok areoli, pojedynczego ciernia i jego przekroju. Niżej pokazano różnice kształtu oraz rozmieszczenia cierni w areoli. Określenia „centralny” i „promienisty” opisują położenie, a „hakowaty” lub „spłaszczony” — kształt. [Mauseth 2006] [Robinson 1974]
Kategorie mogą współwystępować na jednej roślinie. Plansza nie jest kluczem do oznaczania gatunków, a proporcje przekrojów są umowne.
Powiększ planszę ↗
Ciernie — budowa i możliwe funkcje
Panele 1–3 porządkują budowę i cechy opisowe cierni. Panel 4 zestawia możliwe funkcje osłonowe oraz wpływ na otoczenie powierzchni pędu. Panel 5 ilustruje rozwojowy związek cierni z liśćmi. [Mauseth 2006] [Robinson 1974] [Ju i wsp. 2012]
Strzałka od liścia do ciernia oznacza homologię, nie przekształcenie dojrzałego liścia na konkretnej roślinie. Podziałka 100 μm jest elementem rysunku bez podanego materiału pomiarowego. Wpływ cierni na wodę i mikroklimat zależy od gatunku i warunków.
Powiększ planszę ↗
Glochidia wydzielnicze
Po lewej zestawiono struktury u Brasiliopuntia brasiliensis i Nopalea cochenillifera, przyjmowanej w atlasie jako Opuntia cochenillifera. Po prawej rozróżniono rozszerzoną, unaczynioną nasadę, niezdrzewniałą część środkową i wierzchołek. Kropelka na szczycie oznacza wydzielany nektar. [Silva i wsp. 2020]
Plansza odnosi się do wyspecjalizowanych struktur dwóch badanych gatunków. Nie przedstawia budowy wszystkich glochidiów ani zwykłych cierni. Jest rekonstrukcją dydaktyczną, nie obrazem mikroskopowym z publikacji.
Powiększ planszę ↗
Żebra, brodawki i ukształtowanie pędu
Dwa rzędy paneli zestawiają kierunek przebiegu żeber, ich liczbę, szerokość i stopień rozdzielenia na brodawki. Te cechy pomagają opisywać wygląd pędu i zmiany zachodzące podczas wzrostu. [Mauseth 2006] [Hernández-Hernández i wsp. 2011]
Podpisy planszy łączą różne kryteria opisu. Członowanie całego pędu nie jest typem żebra, a brodawki nie tworzą jednego prostego szeregu ewolucyjnego od żeber. Nie traktuj tego zestawienia jako formalnej klasyfikacji.
Powiększ planszę ↗
Architektura korzeni
Plansza łączy widok całej rośliny z porównaniem zasięgu i zgrubienia korzeni. Dwa mniejsze panele pokazują ogólną drogę od powierzchni korzenia przez korę i śródskórnię do tkanek przewodzących oraz rolę włośników w kontakcie z podłożem. [Dubrovsky i North 2002] [Dubrovsky i wsp. 1998]
Budowę wewnętrzną przedstawiono umownie. Palowy nie zawsze znaczy głęboki, a „szczelinowy” opisuje położenie w podłożu. Architektura zależy również od wieku, opadów, uszkodzeń i warunków w pojemniku.
Powiększ planszę ↗
Sześć ujęć systemu korzeniowego
Górny rząd porównuje rozległy płytki system, dominujący korzeń główny i korzenie magazynujące zasoby. Dolny rząd pokazuje układ mieszany, wzrost w szczelinach oraz płytko rozrastające się korzenie opuncji. [Dubrovsky i North 2002]
To przykłady architektury, nie sześć rozłącznych kategorii taksonomicznych. Roślina może łączyć kilka pokazanych cech, a długości i głębokości nie podano w skali.
Powiększ planszę ↗
Kwiat, zalążnia, owoc i nasiona
Centralny rysunek wskazuje okwiat, pręciki, znamię, szyjkę słupka i zalążnię. Boczne panele odnoszą się do wnętrza kwiatu, pyłku oraz owocu i nasion. Dolny pas porównuje ogólny kształt kwiatów. [Rosas-Reinhold i wsp. 2021] [Ramírez-Castro i wsp. 2024] [González i wsp. 2023]
Plansza wymaga korekty anatomicznej przy odczytywaniu szczegółów. Przegrody narysowane w przekroju zalążni nie oddają typowej dla kaktusów jednokomorowej zalążni z łożyskowaniem ściennym. Pręciki otaczają szyjkę słupka; nie są jej częścią. Skale pyłku i nasion oraz zestawiony owoc nie dokumentują jednego oznaczonego gatunku.
Powiększ planszę ↗
Struktury rozwijające się w areoli
Areola jest silnie skróconym pędem bocznym. Plansza zestawia młodą areolę, powstawanie cierni, rozwój pąka kwiatowego i areolę z dojrzałymi cierniami. Panele pomagają rozróżnić struktury, ale nie wyznaczają obowiązkowej kolejności ich pojawiania się. U części kaktusów wytworzenie cierni i kwitnienie dzieli okres spoczynku merystemu. [Mauseth 2006]
Podpis „merystem” odnosi się do tkanki twórczej, a nie całej widocznej poduszeczki areoli. Podziałki 5 mm nie powiązano z oznaczonym gatunkiem ani pomiarem. Rycina nie dokumentuje przebiegu doświadczenia ani czasu rozwoju.
Powiększ planszę ↗
Areole, pąki i kwiat na pędzie
Rysunek pokazuje rozmieszczenie areoli na żebrach oraz ich związek z cierniami i bocznymi strukturami pędu. Merystem areoli może uczestniczyć w rozwoju odgałęzienia lub struktury kwiatowej. Obok rozwiniętego kwiatu przedstawiono zamknięty pąk. Są to różne struktury widoczne na jednym schemacie, bez przypisania go do oznaczonego gatunku. [Mauseth 2006] [Rosas-Reinhold i wsp. 2021]
Podpis „ciernie” odnosi się do wydłużonych, ostro zakończonych elementów, a nie jasnych włosków w środku areoli. Zielony pąk oznaczony jako „odrost” przedstawia zamierzoną interpretację rysunku. Sam jego zarys nie dokumentuje tożsamości rozwojowej ani budowy wewnętrznej.
Powiększ planszę ↗