Lymanbensonia incachacana

Pędy i areole

Odcinki pędu są szeroko podłużne i spłaszczone. Areole leżą w zagłębieniach, a rozwijająca się przy nich podstawa kwiatu jest częściowo osadzona w pędzie. Obfite włoski i szczecinki wypełniają te miejsca. W kluczu z 2010 roku właśnie to położenie areoli oddziela L. incachacana od pozostałych rozpatrywanych gatunków. [Korotkova i wsp. 2010, s. 166]

Kwiaty mają intensywne zabarwienie w zakresie różu i czerwieni. Ich wydłużony, wąski kształt oraz rozchylające się końce listków odpowiadają charakterystyce rodzaju. Zestawienie cech pędu i kwiatu w badaniu Korotkovej i współautorów pozwoliło odróżnić tę linię od podobnie rosnących gatunków Pfeiffera. [Korotkova i wsp. 2010, s. 162–166]

Występowanie i nomenklatura

POWO podaje Boliwię jako obszar naturalnego występowania oraz epifityczny sposób wzrostu. Oryginalną nazwę Rhipsalis incachacana Cárdenas opublikował w 1952 roku. Typ pochodzi z Incachaca w departamencie Cochabamba. W kolejnych klasyfikacjach pojawiały się kombinacje w rodzajach Lepismium i Pfeiffera. [2-WWW] [Korotkova i wsp. 2010, s. 167]

Udział w badaniach filogenetycznych

Lymanbensonia incachacana (w starszych pracach Rhipsalis incachacana lub Pfeiffera incachacana) należała do gatunków sekwencjonowanych w badaniu z 2010 roku. Analiza połączyła ją z L. micrantha i L. brevispina w odrębną linię. W skali całej rodziny ta linia była siostrzana wobec Calymmanthium. [Korotkova i wsp. 2010, s. 159–163]