Copiapoa coquimbana

Pokrój i zakres nazwy

W opracowaniu filogenetycznym z 2015 roku C. coquimbana należy do wyraźnych morfologicznie, południowych gatunków tworzących duże wielopędowe kępy. Autorzy porównują ją z C. echinoides i taksonem określanym w tej pracy jako C. dealbata. Rozrost przez liczne odgałęzienia kształtuje znaczną część struktury rośliny. [Larridon i wsp. 2015, s. 1517]

Przyjęta nazwa to Copiapoa coquimbana (pierwotnie Echinocactus coquimbanus). POWO podaje trzy podgatunki, nominatywny, rubispina i wagenknechtii. Zasięg gatunku obejmuje północne i środkowe Chile. [2-WWW]

Uszkodzenia w populacji z Freirina

Carevic i Barrientos badali wspólnotę kaktusów w rejonie Freirina w Atacamie. Na dwóch powierzchniach terenowych porównali uszkodzenia pędów przypisywane zdziczałym psom podczas dwóch terminów w 2021 roku. Objawy obejmowały rozdarcia tkanek, a wielkość uszkodzeń odnoszono do obwodu pędu. [Carevic i Barrientos 2022, s. 130–131]

W badanej wspólnocie C. coquimbana miała większe uszkodzenia niż dwa porównywane taksony Eriosyce. Różnice między gatunkami były istotne, podczas gdy dla każdego gatunku porównanie dwóch terminów nie wykazało istotnej zmiany. Autorzy rozpatrywali dostępność roślin na równinnym terenie jako jedną z możliwych przyczyn silniejszego oddziaływania. [Carevic i Barrientos 2022, s. 131–132]

Skala oceny ochronnej

W zestawieniu Villalobo-Lopeza i współautorów z 2024 roku C. coquimbana znalazła się w kategorii najmniejszej troski, LC. Dane o uszkodzeniach z Freirina opisują lokalny proces w konkretnej populacji. Łączne czytanie tych prac pokazuje różnicę między oceną zasięgu całego taksonu a obserwacją pojedynczego siedliska. [Villalobo-Lopez i wsp. 2024, Villalobo-Lopez i wsp., s. 6–7] [Carevic i Barrientos 2022, Villalobo-Lopez i wsp., s. 6–7]