Copiapoa calderana

Zakres nazwy i pokrewieństwo

POWO przyjmuje Copiapoa calderana jako odrębny gatunek z regionów Antofagasta i Atacama. Nazwy C. boliviana, C. lembckei oraz C. atacamensis var. calderana należą do jego synonimii. Ostatnia nazwa odpowiada historycznej odmianie. Odrębna C. atacamensis zachowuje własny zakres. [2-WWW]

W analizie chloroplastowej z 2015 roku C. calderana, C. marginata i C. montana zajęły bliskie położenie, ze słabo rozdzielonymi relacjami wewnątrz grupy. C. montana odróżnia się mniejszym rozgałęzieniem i kulistymi pędami, a różnice między C. calderana i C. marginata są subtelniejsze. [Larridon i wsp. 2015, s. 1517]

Korzenie, podłoże i światło w relacji hodowlanej

Tomasz Romulski opisywał uprawę C. calderana w głębszej doniczce, dobranej do długiego korzenia. Zalecał podłoże głównie mineralne, o odczynie około pH 6, z niewielkim udziałem torfu lub bez niego. Zwracał uwagę na powiązanie rozpoczynającego się wzrostu z dostatecznym oświetleniem wczesną wiosną. [Romulski 2005b, s. 40–42 pliku]

Autor preferował zraszanie jako odtworzenie części warunków mgielnego siedliska. W swojej relacji podawał około 8–10 lat do kwitnienia roślin na własnych korzeniach. Te liczby opisują doświadczenie kolekcjonerskie, którego wynik zależy od tempa wzrostu i warunków prowadzenia roślin. [Romulski 2005b, s. 42 pliku]

Rozmnażanie i materiał archiwalny

W relacji wymieniono podkładkę × Harrisinopsis jusbertii (w źródle Eriocereus jusbertii). Pozostawiony fragment podkładki może sam tworzyć korzenie, zachowując układ rośliny szczepionej. Wszystkie wcześniejsze uwagi o tym postępowaniu pozostają dostępne w karcie z prywatnego archiwum Konrada Szychowskiego. [Romulski 2005b, s. 42 pliku]

Ocena ochronna

W analizie z 2024 roku C. calderana została wskazana jako narażona na wyginięcie, VU. Ocena dotyczyła zasięgu i presji opisanych w tej publikacji. Sposób wyznaczania kategorii i porównanie z innymi taksonami przedstawia artykuł o zagrożeniu rodzaju. [Villalobo-Lopez i wsp. 2024, s. 6–7]