Copiapoa australis

Budowa i odrębność

Niewielkie, kuliste pędy są związane z korzeniem palowym. Brodawki są niższe i mniej wydatne niż u typowej C. humilis i C. laui. W analizie Larridon i współautorów morfologię zestawiono z danymi trzech regionów chloroplastowych. [Larridon i wsp. 2015, s. 1514–1515]

Przyjęta nazwa Copiapoa australis odpowiada roślinie opisywanej wcześniej jako C. humilis subsp. australis. W opracowaniu z 2015 roku podniesiono ją do rangi gatunku. Wyraźna różnica pokroju względem siostrzanej C. solaris pokazuje, że rozmiar rośliny i stopień rozgałęziania mogą zmieniać się znacznie w obrębie blisko spokrewnionej grupy. [Larridon i wsp. 2015] [2-WWW]

Zasięg i ocena zagrożenia

Stanowiska wiążą się z regionem Huasco w Atacamie. Opracowanie z 2015 roku przedstawiało bardzo małą znaną populację i ograniczony zasięg. W późniejszej ocenie Villalobo-Lopeza i współautorów z 2024 roku gatunek zaliczono do kategorii krytycznie zagrożonych, CR. Są to oceny przypisane konkretnym opracowaniom i ich datom. [Larridon i wsp. 2015, Larridon i wsp., s. 1515. Villalobo-Lopez i wsp., s. 6–7] [Villalobo-Lopez i wsp. 2024, Larridon i wsp., s. 1515. Villalobo-Lopez i wsp., s. 6–7]

Materiały kolekcjonerskie

W prywatnym archiwum Konrada Szychowskiego roślina występuje pod nazwą Copiapoa humilis subsp. australis. Relacja opisuje uprawę jako zbliżoną do grupy humilis i względnie łatwą, bez liczbowych parametrów środowiska. Zachowany opis i lokalizację materiału można odczytać w wcześniejszej karcie archiwalnej. [Kaktusy i Inne 2004, s. 31 pliku]