Micropuntia pulchella

Poduszka pędów i podziemny magazyn

Roślina osiąga zwykle do około 20 cm wysokości. Liczne krótkie rozgałęzienia skupiają się przy wspólnej osi, tworząc poduszkę. Człony są często smukłe, walcowate i bardziej elastyczne niż u wielu grusonii; kształt i wyrazistość brodawek podlegają zmienności. Areole zachowują wełnę, a na najmłodszych przyrostach rozwijają się drobne, szybko opadające liście. [Griffith 2002] [Bárcenas 2016]

Powiększony mięsisty organ podziemny jest ważną cechą gatunku. Obecność areol i glochidiów na jego częściach wskazuje na udział struktur o charakterze pędowym. W opisie anatomicznym warto więc mówić o podziemnym organie spichrzowym z cechami pędu; takie określenie zachowuje obserwację, na której Griffith oparł porównanie. [Griffith 2002]

Owoce, ciernie i utrzymywanie członów

Drobne zadziory cierni owocowych kierują się ku ich wierzchołkom. Griffith przeciwstawił tę cechę zadziorkom odgiętym ku nasadzie u porównywanych grusonii. Zwrócił też uwagę na utrzymywanie się końcowych członów i brak łatwego ukorzeniania fragmentów obserwowanych przez niego w terenie. Opis wskazuje inną architekturę odnowienia niż u silnie klonalnych cholli. [Griffith 2002]

Występowanie

Naturalny zasięg obejmuje Wielką Kotlinę: wschodnią Kalifornię, Nevadę i zachodnie Utah. Takie rozmieszczenie uzupełnia cechy morfologiczne w rozpoznaniu odrębnej linii. Zmienność budowy członów i uzbrojenia opisywano dawniej w postaci wielu nazw gatunkowych, dziś łączonych z M. pulchella. [Griffith 2002] [2-WWW]

Dane molekularne i historia nazwy

Griffith porównał region ITS jądrowego DNA rybosomowego i uzyskał odrębne skupienie dwóch próbek tego taksonu. Nową kombinację Micropuntia pulchella opublikował w tomie Haseltonia oznaczonym rokiem 2002, który ukazał się w 2003 r. W analizie plastomów z 2019 r. rodzaj jest linią siostrzaną wobec Grusonia + Cylindropuntia. [Griffith 2002] [Majure i wsp. 2019] [2-WWW]

Praca Bárcenasa z 2016 r. przedstawiała inne położenie — obok Pereskiopsis — na podstawie trzech markerów plastydowych. Zestawienie obu wyników pokazuje rozwój rekonstrukcji pokrewieństwa i zachowuje informację, której potrzebuje czytelnik korzystający ze starszej publikacji. [Bárcenas 2016] [Majure i wsp. 2019]