Organy podziemne i architektura
Rośliny tworzą luźne skupienia pędów o szerokości przekraczającej metr. Zgrubiały korzeń palowy może osiągać ponad 50 cm. Człony, zwykle długości 5–10 cm i szerokości 3–4,5 cm w opisie morfologicznym, są połączone stosunkowo słabo. Nowe rozgałęzienia wyrastają przede wszystkim z areol szczytowych, tworząc wydłużone ciągi segmentów. [Donati 2017]
Szybko opadające liście mają postać niewielkich stożków. Areole niosą najczęściej cztery ciernie środkowe, czasem do siedmiu, i około sześciu brzeżnych. Najdłuższe ciernie środkowe osiągają 10 cm lub więcej; mają kanciastą, częściowo spłaszczoną budowę. Wyższe ciernie bywają szare, brązowe lub ciemne, a dolne i brzeżne białawe. [Donati 2017]
Kwiat i owoc
Kwiaty mogą osiągać około 11 cm średnicy. Intensywnie żółtemu okwiatowi towarzyszą czerwone nitki pręcików i 6–8 żółtych łatek znamienia. Wydłużony perikarpel ma stosunkowo nieliczne areole. Owoce są początkowo zielonożółte, długości około 4–6,5 cm, i wysychają po dojrzeniu; nasiona mierzą około 4–5 mm. [Donati 2017]
Lokalne obserwacje wskazują kwitnienie od marca do maja oraz dojrzewanie owoców latem. Fenologia ta opisuje stanowiska badane w Coahuila i towarzyszący im sezonowy przebieg warunków. [Donati 2017]
Siedlisko i granice gatunku
Stanowiska opisano w rejonie Laguna del Rey, przy dolinach związanych z Bolsón de Mapimí. Gatunek rośnie na łagodnych zboczach z drobnym podłożem gipsowym i wapiennym żwirem. W pracy zestawiono cechy z G. grahamii i G. aggeria: ważne są wielkość członów, liczba i barwa cierni, barwa nitek pręcikowych oraz siła zespolenia segmentów. [Donati 2017]
Wierzchołki korzeni badanych roślin zawierały 2n = 44 chromosomy. Diagnozę gatunku zbudowano z morfologii, ekologii i cytologii. Opisano też rzadkie rośliny interpretowane jako mieszańce z sąsiednimi gatunkami; ich interpretacja opiera się na cechach i liczbie chromosomów. [Donati 2017]
Synonimy i nazwy w literaturze
Corynopuntia deinacantha [2-WWW]