Cylindropuntia fulgida var. mamillata

Nazwa i pokrój

POWO przyjmuje rangę odmiany: Cylindropuntia fulgida var. mamillata. W innych opracowaniach występuje jako forma lub podgatunek mamillata, a historycznie jako Opuntia mamillata i O. fulgida var. mamillata. Naturalny zasięg obejmuje Arizonę i północno-zachodni Meksyk. [2-WWW]

Dojrzałe rośliny mają pokrój krzewiasty lub niewielkiego drzewka, często około 1–1,5 m wysokości. Uzbrojenie członów jest rzadsze niż u odmiany typowej fulgida. Z areol starszych owoców rozwijają się kolejne kwiaty, po których pozostają charakterystyczne łańcuchy owoców na zwisających rozgałęzieniach. [Bobich 2005]

Człony i owoce jako propagule

Bobich porównał dwa skupienia w pobliżu Oracle w Arizonie, o różnej strukturze wielkości roślin. W terenie stwierdzał osobniki potomne przy roślinach z niemal wszystkich klas wysokości. Najczęściej ukorzenionymi fragmentami były końcowe człony, choć korzenie tworzyły także owoce i większe odłamane fragmenty. [Bobich 2005]

W szklarni zdolność ukorzeniania materiału z obu skupień po 20 tygodniach była podobna. Dostępność wody zmieniała tempo procesu. Po początkowych 12 tygodniach suszy człony lepiej niż owoce wykorzystywały późniejszy okres podlewania, co autor wiązał m.in. z większymi zapasami wody i związków organicznych w pędzie. [Bobich 2005]

Struktura skupienia i konkurencja

Skupienie z większymi roślinami miało mniej młodych osobników i więcej podłoża zajętego przez roślinność, szczątki oraz rozgałęzienia dorosłych cholli. Autor rozpatrywał konkurencję o światło, wodę i przestrzeń jako wyjaśnienie słabszego odnowienia. Pokrewieństwo małych roślin z najbliższymi dorosłymi oceniano z położenia i budowy, więc określenie potomstwa ma tu charakter terenowego przypisania. [Bobich 2005]

Populacje inwazyjne i czerwiec Dactylopius

Na dwóch stanowiskach w Queensland badano biologiczne ograniczanie inwazyjnej odmiany przez linię „cholla” Dactylopius tomentosus. Owady rozprzestrzeniały się z roślin introdukcyjnych, a zagęszczenie żywych kaktusów silnie malało. Na jednym stanowisku obfite opady i zalanie opóźniły ustanowienie populacji czerwca oraz wymagały powtórzenia uwolnienia. Publikacja z 2023 r. dokumentuje program terenowy w Australii i jego przebieg. [Jones i wsp. 2023]