Cylindropuntia bigelovii

Organizacja rośliny

Walcowate człony są gęsto pokryte cierniami z jasnymi pochwami, dającymi roślinie charakterystyczną zwartą sylwetkę. Gatunek związany jest z pustynnymi obszarami południowo-zachodniej Ameryki Północnej. Końcowe człony mogą łatwo odłączać się od rośliny matecznej i stanowić materiał rozmnażania wegetatywnego. Starsza nazwa używana w doświadczeniach fizjologicznych to Opuntia bigelovii. [Mylo i wsp. 2022] [Nobel 1983] [2-WWW]

Połączenie, które pęka

W doświadczeniu rozciągania połączeń członów mediana maksymalnej siły wyniosła 14,4 N. Dla porównywanych młodszych i starszych połączeń Opuntia ficus-indica wynosiła odpowiednio 51,2 i 153 N. Po uwzględnieniu pola przekroju także wytrzymałość na rozciąganie była mniejsza u badanej cholli. Wyniki opisują materiał doświadczenia, w którym człony C. bigelovii pochodziły z jednej rośliny. [Mylo i wsp. 2022]

Powierzchnia pęknięcia często przyjmowała postać stożka i odpowiadającego mu zagłębienia: część tkanek przewodzących i miękiszu była wyrywana z sąsiedniego członu. Geometria przewężenia i różnice sztywności między tkankami wpływają na skupienie naprężeń oraz przebieg szczeliny. [Mylo i wsp. 2022] [Striet i wsp. 2025]

Zamknięcie rany

Po kontrolowanym nacięciu tkanek zewnętrznych brzeg rany stopniowo zawijał się do środka, a warstwa powierzchniowa obumierała. W pierwszych dniach rozwijała się bariera bogata w substancje lipofilowe, następnie pojawiały się zmiany lignifikacyjne i peryderma przyranna. Po 31 dniach obie badane rośliny — cholla i opuncja — miały nową tkankę ochronną. [Mylo i wsp. 2020]

U C. bigelovii odnotowano częściowe odzyskiwanie niektórych parametrów sztywności po zranieniu. Miary mechaniczne zmieniały się różnie, dlatego odtworzenie bariery powierzchniowej i odzyskanie nośności są osobnymi etapami opisu regeneracji. [Mylo i wsp. 2020]

Ciernie, światło i metabolizm

Nobel porównał nocny przyrost kwasowości przy różnych dobowych dawkach światła, zachowując ciernie albo usuwając je na potrzeby doświadczenia. Po ich usunięciu badana tkanka osiągała 90% maksymalnej odpowiedzi przy mniejszym promieniowaniu padającym na roślinę. Ciernie zmieniały ilość fotonów docierających do zielonej powierzchni, co wyjaśnia część różnicy w przebiegu krzywych. [Nobel 1983]

Klonowanie i zmienność

W porównaniu genetycznym sześciu cholli z 2025 r. C. bigelovii reprezentowała silnie klonalny takson. Materiał przypisano do triploidalnej populacji na podstawie wcześniejszych danych o stanowisku. Wielokrotne występowanie tego samego genotypu zestawiano z markerami SNP i z odmiennymi systemami rozmnażania pozostałych gatunków. [Ramadoss i wsp. 2025]